paulenester.web-log.nl

in de klas....

Vanmorgen stond ze bij mijn stoel. Haar moeder achter haar, op haar hurken, om haar aan te moedigen. "Vraag het maar!"

En toen kwam 'ie....

.... heeeel zachtjes.....

"Mag ik je buik voelen?"

7de keer verloskundige

Alles was weer goed.

Plurkje groeit nog steeds volgens de norm. Ik vroeg wat de norm was qua grootte en de (deze keer ook zeer vriendelijke en rustige!) verloskundige vertelde dat je dan een kindje kon verwachten van ongeveer 3500 gram.

Ze voelde hoe hij lag. Al lekker ingedaald, zei ze. Ze haalde er een plastic baby bij om te laten zien hoe de baby er dan in zou liggen. Leuk om eens te zien, maar zó onwerkelijk!!! Zit er echt een kindje in???

Mijn bloeddruk was weer wat normaler voor mijn doen: 110 om 70.

Verder hadden we een extra lange afspraak om het formulier te bespreken van de vorige keer. We hadden alleen geen of nauwelijks vragen. Het was een duidelijk formulier. Ze vroeg of we bepaalde wensen hadden wat betreft de bevalling.
Nee, dus... eigenlijk niet. Ik zie het wel. Alles wat ik van te voren wil, zal zeer waarschijnlijk toch anders verlopen. We houden alles open, willen van alles weten, maar proberen er zo ongedwongen mogelijk in te gaan.
Enkele weken terug heb ik bij de haptonomie op een baarkruk gezeten. In het begin leek het me helemaal niets, maar hoe langer ik erop zat, hoe meer het me wel wat leek. Dus dat zou ik wel willen... mocht het mogelijk zijn. En anders niet. Makkelijk zat.
Het enige waar ik echt tegenop zie is de eventuele ruggenprik. Ik weet dat de mensen die het hebben meegemaakt bijna allemaal zeggen dat het meevalt, maar ik vind dat ding gewoon eng. Het zit echt tussen mijn oren. Maar als we die kunnen vermijden, zal ik het niet laten.

Maar we zien wel.
Voorlopig mag Plurkje nog lekker even binnen blijven want 4 pond is toch nog een beetje weinig hoor! En zó kan ik nog even genieten van het gevoel. Want het is niet zo vanzelfsprekend dat het nog een keer gebeurt.

En die tranen? Ach... raken we in ieder geval niet verstopt... ;)

moe en tranen....

.... ze zijn er nog steeds.

Gisteravond had ik eigenlijk op school moeten zijn. Vergadering. Maar ik merkte dat ik ook wat minder van de kinderen kon hebben gedurende de dag, dus het leek me meer prioriteit hebben om hen goed onderwijs te geven dan een vergadering mee te maken. Gisteravond dus lekker in bad en daarna in bed.
'k Kon van schrik, van deze on-ester-actie, niet slapen, maar lag wel erg lekker!

Vanmiddag even lekker naar voetreflextherapie. Dat helpt altijd. Mijn maagzuur is nog steeds een stuk minder (tenminste zolang ik geen nasi eet en de sinaasappelsap 's morgens ook mijd). Vanmiddag bleek wel dat mijn schouder helemaal vast zat. Toen ze die los had gemaakt via mijn voet, voelde ik het in mijn schouder helemaal warm worden. Tot in mijn onderarm en pink toe. Heerlijk.
Nu nog moeier, maar wel ontspannen moe. Dus straks maar weer zo'n sessie als gisteravond: bad en bed. En dan hopelijk wel lekker slapen! Maar ik heb het gevoel dat dat wel goed komt.

Grappig ook om te merken hoe Plurkje reageert op voetreflex. Lekker aan de trappel en de wriemel. Maar dat is ook heel logisch... ik ontspan, dus hij neemt het ervan.
Plurkje zou eind deze week op ongeveer 40 cm. moeten zitten en zo'n 1800 gram wegen.

hormonen... heb ik ze dan toch?

"Paul.... mag ik even bij je huilen?"
En zo heeft hij dus weer eens een nat overhemd. Langzaam beginnen die hormonen toch de kop op te steken.

Sneller boos, sneller verdrietig, sneller het gevoel hebben dat het teveel is...
Wel willen, maar niet altijd meer kunnen. Best frustrerend....

En als je me dan na een huilbui vraagt waarom ik moest huilen, zou ik het je ècht niet kunnen vertellen. Het doet me denken aan de pubertijd. Ook toen wist ik echt niet waarom ik soms zo verdrietig was.
Het enige is dat het tijdelijk even oplucht. En een half uur later zit weer vollop te genieten en te lachen.

Blè.... ik hou niet van hormonen.....

kraamzorg-controle

Gisteren was het zover. De afspraak met de kraamzorgcontrolemevrouw.....

De avond ervoor had ik nog snel even om mijn schone, gestreken hydrofiele luiers een plastic pedaalemmerzak getrokken. Want ja, dan blijven ze tenminste iets 'sterieler.' Ze komt tenslotte in alle kastjes alles tellen....
Er moest nog even iets aan het pootje van de wieg gedaan worden en toen waren we er klaar voor. Dachten we.
We hadden besloten er maar naar te kijken met het idee dat ze kwam helpen, uitleggen en een handige vraagbaak zou zijn. Dat voelde prettiger dan een controleur....

Om 10 uur stapte ze binnen. Een leuke, vlotte, jonge moeder van een zoon van 6. We belandden aan tafel waar ze na een kletspraatje van alles uitlegde. Het was zoals we hadden verwacht. Een uitleg en handige vraagbaak.
Ze vroeg of ze even boven mocht kijken. Eigenlijk om te zien of er klossen onder het bed moeten. We hebben een vrij hoog bed en om niet klem te komen tegen het plafond hadden we daar een vraag over.
Er hoeven geen klossen onder. Een tweede matras is voldoende vertelde ze.

De babykamer hebben we ook even geshowd. Ze vond het erg mooi en sfeervol ingericht. Vooral de wieg viel in de smaak. Ze vroeg of het een oude was en of één van ons er nog ingelegen had. Ik had echt verwacht dat ze zou controleren of de bodem wel genoeg luchtgaten heeft (dit verminderd de kans op wiegendood) en of hij wel hoog genoeg was (arbo-verantwoord voor de kraamzorg), maar niets van dat alles. Zonder ook maar iets te hebben aangeraakt vertrok ze weer naar beneden.

Ook wat betreft de trap zag ze niet echt problemen met een brancard, dus dat probleem is voorlopig ook weer uit de wereld.

Kortom: een vriendelijke vrouw zonder opgeheven vingertje... Zij mag nog eens komen!

thuis / ziekenhuis / thuis / ziekenhuis

In het begin kwam ik er maar niet uit. Maar inmiddels is een aantal weken geleden de knoop door gehakt. Ik wil thuis. En ook eigenlijk gewoon boven. Dus zolang de controle-mevrouw van de kraamzorg er niets van zegt, lig ik boven.

Maar... je kunt het wel leuk bedenken, dat je thuis wil bevallen. Je zult de eerste niet zijn die toch nog naar het ziekenhuis moet / wil. Dus die mogelijkheid sluiten we niet helemaal uit. We staan overal voor open, zeg maar.

Daarom zijn we gisteren eens een kijkje gaan nemen op de voorlichtingsavond van het ziekenhuis in Woerden. Gyneacologen, verpleegkundigen, kinderartsen, ieder kwam vertellen over zijn of haar specialiteit. We kregen een rondleiding over de afdeling verloskunde waar kraamsuites zijn. Mochten we naar het ziekenhuis gaan en het een nog redelijk 'normale' bevalling wordt, belanden we nl. op een kraamsuite. Geen gouden kranen, maar net even iets meer sfeer dan op zaal. En ook een tot bed om te bouwen stoel voor de a.s. vader, zodat ook hij 's nachts kan blijven mocht het nodig zijn.
Ook de kinderafdeling hebben we bezocht. Erg leuk gedecoreerd, maar wanneer we met die afdeling te maken krijgen is het allemaal toch minder leuk. We weten nu wel wat meer over open en gesloten couveuses ed.

Prettig om het allemaal even een keertje gezien te hebben, maar verder laten we het daar maar voor wat het is. Tenminste dat hopen we...

Het enige waar ik aan merkte dat het me toch iets meer gedaan had dan ik had gedacht, bleek vanacht. Ik droomde dat Plurkje er al uit wilde. Veel te vroeg en dat hij dus aan allerlei slangetjes de couveuse in moest.
Niets gedroomd over pijn en bevallingen, niets over een jongens- of meisjesPlurkje, maar die couveuse moesten we toch maar niet doen. Het was overigens niet kritiek, maar leuk was anders.

Nee, Plurk moet voorlopig nog maar even binnen blijven. Vanaf ongeveer week 36 of 37 kan hij zichzelf beter op temperatuur houden en hoeft hij misschien meer niet in zo'n glazenbakje. Dus zeker tot die tijd trapt hij mijn ribben nog maar even uit z'n fatsoen. Geeft ineens helemaal niets meer.

31 weken

Plurkje is nu 40 cm. lang en 1500 gram. Tenminste dat zou 'ie volgens het boekje moeten zijn. Maar volgens het boekje zou ik ook 4 kilo meer aangekomen moeten zijn dan dat ik tot nu toe ben, dus die boekjes zijn niet altijd te vertrouwen ;)

Verder valt het op dat mensen nu niet meer vragen hoe ver je bent, maar hoe lang je nog moet... Ineens is er ergens afgelopen week een omslag geweest....

Ester en zwangerschapszwemmen....

Ik dacht écht dat het lekker en leuk zou zijn. Tenminste.... het water leek me zo lekker warm. En dat was het ook. Echt waar. En de juf was ook vriendelijk. Ze deed het ook nog leuk.

Maar eerst kwam er een voorstel rondje. 'Ik ben Pietje en 24 weken zwanger.' Toen wat heen en weer gedrijf met je gezicht in het water. Ik bijna weer een lens kwijt. (de kluns...)

En dan moet je gaan staan in een kring met je ogen dicht!!!
Yeah, right, not me! Dat dacht ik dus niet. Mooi niet dat ik mijn ogen dicht doe dan.

Of met z'n twintigen (ja, het waren er wel 20!) op één of ander bubbeltjes-plastic-matje lekker ontspannen (weer met je ogen dicht!) drijven.

Ik kan het echt niet. Ik ontspan me wel in mijn eigen bad. In mijn eentje met m'n ogen dicht. Heerlijk. Maar niet met z'n 20-en!

En de volgende dag had ik me toch een zere rug!

En na afloop nog een lekker kopje thee. De stoelen stonden al klaar in de kring. En dan al dat gewauwel over bevallen en al die horrorverhalen over bevallen... de één wist het nog erger dan de ander.

Kweenie, maar ik geloof niet dat het echt iets voor mij is. Leuk dat ze die lessen geven. Leuk ook dat er zoveel animo voor is. Leuk dat anderen het leuk vinden. Maar ik toch niet geloof ik.

Maar we (vriendin en ik) gaan het over 2 weken nog 1 keer proberen in een ander zwembad. Ik hoorde dat het groepje daar kleiner is. Misschien kan ik dan mijn ogen wél dicht doen.....

steekjes? Zeg maar steken!

Schreef ik gisterochtend nog over steekjes... Gisteravond voelde ik me gewoon niet prettig meer! Pijnlijke steken echt onderin mijn buik. Ik liep er helemaal moeilijk van.

Een warm bad bood uitkomst. Want eigenlijk direct waren ze verdwenen. Tot na het afdrogen en aankleden ze weer rustig terugkwamen. Als tip stond er in het papier van de verloskundige een warme kruik en de geruststellende woorden dat het ongeveer een dag duurt. Hmmmm.
De warme kruik hielp wel iets inderdaad. 's Avonds lekker gaan slapen met kruik, voedingskussen en Paul. Dat bed wordt steeds voller de laatste weken. :)

Maar in het papier staat ook: "Laat je niet van de wijs brengen door deze (indalings)weeën. Niet iedereen krijgt er mee te maken, maar als je er last van hebt, bedenk dan dat ze een functie hebben. Namelijk de voorbereiding op het échte werk. Ontsluiting krijg je niet van deze weeën. Probeer wat te gaan rusten of ('s nachts) verder te slapen."

En inderdaad: vanmorgen waren ze verdwenen. Gelukkig.

steekjes?

Nou snap ik het.
Denk ik.......

De afgelopen 4 of 5 dagen heb ik af en toe van die rare steekjes onderin mijn buik. Soms lijkt er net alsof ik ongesteld ga worden. Heel soms voelt het zelfs of Plurk even met z'n vingers aan het voelen is of hij echt door dat kleine gaatje naar buiten toe moet. Geen lekker gevoel, maar ook niet echt pijnlijk of verontrustend.

Zit ik dat papier door te lezen van de verloskundige dat je vanaf de 32ste week indalingsweeën kunt hebben. "Dit zijn pijnlijke steken, helemaal onder in je buik en soms in je vagina. Het hoofd van de baby daalt door deze weeën een stukje dieper in. Meestal duurt het ongeveer een dag."

Zou ik een voorloper van dat hebben gevoeld dan? Het hoofd van Plurkje zit tenslotte al een stukje in mijn bekken.

verloskundige

En dat was de zesde keer.

Vandaag was er een stagiaire (onder begeleiding van de verloskundige), die de vragen stelde. Leuke meid ook. En ze kon goed antwoord geven op mijn vraag.

Mijn bloeddruk was deze keer 95 om 60, wat voor de verloskundige reden was om bijna te gaan jubelen. Helemaal het einde blijkbaar. De stagiaire zei dat ik dan zeker ontspannen was. Tja, wat betreft kindje, buik en bevalling ben ik dat ook wel, eigenlijk. Had ik niet van mezelf verwacht. Ik dacht dat ik heel erg tegen de bevalling op zou gaan zien, maar dat heb ik tot nu toe eigenlijk (nog) niet.

Verder ligt hij nog steeds met zijn hoofdje naar beneden, rug rechts en kontje onder mijn rechter ribben. Het hoofdje is zelfs al een klein beetje in het bekken gezakt. Dat leek me vrij vlot, maar de stagiaire vertelde dat het als hij toch met zijn hoofd naar beneden lag, wel een heel logisch gevolg was. En dat klinkt inderdaad ook wel logisch. Daar is tenslotte een beetje ruimte.
Een prettig idee, want draaien zal hij nu nog minder snel doen en ik wurm hem er toch liever vooruit uit in plaats van achteruit of overdwars.

Ook moest ik mijn hb-gehalte (ijzer) nog even een keer laten prikken. Die was 6.6. Bij 6.3 moet je staaltabletten gaan slikken. Het is dus niet nodig, maar ook niet overdreven ruim. Heb wel een papier mee gekregen over voeding die ijzer bevat en voeding die de opname van ijzer tegen gaat. En mijn favoriete groente staat ertussen!!! Dat is heel jammer voor Paul, maar voorlopig 'moet' ik echt broccoli!!!! Lekker, lekker!

We kregen nog een papier mee met allerlei info over de bevalling. Wanneer te bellen ed. En voor de volgende keer een dubbele afspraak omdat we het daar dan wat uitgebreider over kunnen hebben. Zouden we overhoord worden? Laat Paul het maar uit zijn hoofd leren, die is daar sneller en beter in dan ik... ;)

weer gewerkt

Zo, ik ben eruit: ik stop 6 weken voor de uitgerekende datum met werken. In de vakantie had ik het al besloten. Klaar ermee, na de vakantie nog 4 weken werken en dan fini.

Inmiddels zit de eerste week van die vier er op. Ik ging er met gemengde gevoelens in. Stond nog niet echt te springen om te beginnen. Andere jaren heb ik er meest echt zin in. Maar nu ik een week gewerkt heb is het wel weer erg leuk. Leuke, gezellige groep, zo op het eerste gezicht. Maar nu mag ik er nog maar 3. Wat werk betreft voelt het zo: "helaas over 3 weken al weer stoppen." Wat lijf betreft voelt het net andersom: "heerlijk, nog maar 3 weken."
Want afgelopen week viel niet tegen, maar was best aanpoten. En dat voel je dan. Zere rug en moe. Ik had geen idee wat ik verwachten moest. Na 6 weken mijn eigen tempo, was ik zeer benieuwd hoe ik dit ervaren zou. Het is te doen, maar dan tel ik er wel bij af. Het is leuk, ècht leuk, maar niet voor mijn lijf. Dus volgende week toch proberen wat rustiger aan te doen. Wel lastig, want afgelopen week moest ik al één avond naar school, komende week weer een avond en die week daarna óók nog een avond. En da's best veel.

Maar Plurkje lijkt zich er weinig van aan te trekken. Ook onder schooltijd trappelt hij rustig verder. Alleen auto rijden vindt hij minder leuk. We hebben dan altijd onenigheid over mijn rechter ribben. Blijkbaar zit ik toch anders in een auto dan op een gewone stoel. Ben altijd weer blij als ik eruit mag en we allebei weer ruimte hebben. Hoewel ik soms van mezelf sta te kijken als ik de auto uitrol. Zo voelt het onderhand. Echt lekker de auto uitstappen is er niet meer bij...
Maar ach... nog 3 weken 2 maal daags de auto uitrollen en dan hoeft dat ook niet meer. Komt allemaal goed.

karakter

Plurkje begint een eigen karakter te ontwikkelen.

Volgens mij is het, net als zijn moeder, een avondmens. 's Avonds is volop actief, trappelen, wriemelen, etc. Maar 's morgens slaapt hij graag uit tot minstens een uur of 11.
Waar ik van anderen dus hoor dat ze 's morgens wakker getrappeld worden, houdt deze zich dan nog heel koest. (Hopelijk houdt hij dat vol, maar ik ben bang dat het over een week of 10 wel anders zal zijn....)

Ook heeft hij al een favoriete slaaphouding.
Hij ligt nog steeds met zijn rug rechts en zijn armen en benen links in mijn buik. Wanneer ik op mijn rechter zij lig, wordt dat binnen ook goed gekeurd. Een rugslaper dus! (Daarin lijkt hij totaal niet op zijn moeder, die ligt het liefst op haar buik. Bij pa zie ik alle standen terug, dus daar kan ik geen peil op trekken) Zodra ik op mijn linker zij ga liggen, ligt Plurk met zijn armen en benen naar beneden en dat lijkt hem niet echt te behagen. Dan begint hij net zo lang te wriemelen en frutselen van binnen tot ik het niet meer uithoud op die kant en me maar weer omdraai. Zodra ik weer op rechts lig, wordt hij rustig en is tevreden.

Verder is hij deze week zo rond de 38 cm. Paul vroeg zich af of dat was als hij op zijn tenen stond.... Laten we het erop houden dat hij leniger is dan wij tweeën bij elkaar.... Waar moet hij anders die 38 cm laten in mijn buik. Ook zit er zo'n 1300 gram in. Waar dan?
Sommige mensen schrikken als ze horen dat ik (nog maar) 10 weken 'moet.'  "Echt? Dat is een klein buikje!" Geeft niet! Ik ben ook maar klein en het moet wel een beetje in verhouding blijven tenslotte.

maagzuur en voetreflex

Vorige week maandag zat ik bij de voetreflextherapeute tegen maagzuur. Dat is nu ruim anderhalve week geleden, maar ik moet zeggen: ik heb er veel minder last van. Vooral 's avonds merk ik er niet veel meer van.

Ik ging er lichtelijk skeptisch heen. 'Zou dat echt helpen?' Maar ik moet concluderen dat het echt minder wordt... Hoe is het mogelijk?

o ho, controle

De mevrouw van thuiszorg belde voor een afspraak om alles even door te nemen.

En hoe groot mijn mond ook was van te voren 'ach, joh, dat doen we ff een weekje en daarna laten we ze lekker kletsen' en nog meer van dat soort opmerkingen en gedachtegangen, toch bekruipt me het gevoel de puntjes nog even op de i te gaan zetten.

Ze klonk wel sympatiek. Dat dan weer wel. Maar deze dame gaat de zaak nog ff checken voor ze komt.... ;)

Ik had ook eerlijk gezegd niet verwacht dat ze al zo snel zou komen. Tot nu toe hebben we niet via schema's ed. gewerkt. Toch maar eens ergens een schema-lijstje opduikelen en kijken of we een beetje op officieel schema liggen. Geen idee!!! Wij deden gewoon waar we zin in hadden.... oepsie....

Plurkje kan horen, ....

... maar of 'ie er nou echt blij van wordt??

Vorige week passeerde mij een vrachtwagen terwijl ik net een kruispunt overstak. Luid toeterend draaide hij met mij de bocht door. Aan de andere kant stond nog een vrachtwagen die al net zo 'zachtzinnig' met zijn claxon omging.
Plurkje schrok er voel- en zichbaar van, mijn buik begon spontaan uit te stulpen op verschillende plekken...

Arm kind!

Wat is het nou?

Omdat wij het heel consequent over een 'hem' hebben (en n.a.v. het logje over de namen waar ook alleen maar jongensnamen in stonden), lijkt heel onze omgeving er langzaam van overtuigd te raken dat het een jongetje wordt.
Op het zoontje van mijn vriendin na, die blijft volhouden dat het een meisje is.

Wij weten het niet. Waarom we dan toch zo over 'hem' blijven praten?
Omdat 'het' in deze voor ons geen optie is. Een kind is geen 'het'! Omdat we het ook zo omslachtig vinden om overal 'hem/haar' te zeggen cq schrijven. En omdat als we het af gaan wisselen het helemaal een discussiepunt zou gaan worden, dachten we. Dus spreken wij al vanaf week 2 (toen het embryootje terug geplaatst werd benoemden we hem (zie: doe ik het weer!) al als 'hem') over 'hem.' Consequent zijn kan niet vroeg genoeg beginnen, toch?

Maar nu blijkt dat iedereen dus denkt dat het een 'hem' is óf dat wij het al weten.
Wij weten het dus écht niet, hoewel we vreselijk nieuwsgierig zijn. Daarom hebben we ook gewoon een jongens én een meisjes naam gekozen. Al vanaf week 5....

Vertel ons het eens: wat denk jij? Hiernaast kan je de poll invullen. Helaas hangt er geen grote prijs aanvast omdat niemand kan zien wie wat heeft ingevuld. Alleen na het invullen wordt zichtbaar hoeveel mensen er al gestemd hebben en wat de verdeling is.

veiligheidsspelden en brandstof

Vanmiddag ben ik met mijn moeder even bij mijn oma geweest. (Nee, niet oma die geholpen heeft met de wieg, maar die andere) Oma is oud en begint de weg kwijt te raken. Zo hebben ze al een keer of 6 verteld dat ik in verwachting ben, maar elke keer is het weer leuk, nieuw nieuws.

Vandaag was ik mee. Ze begon n.a.v. van een grapje over een koekje en afvallen over mijn buik, maar halverwege stopte ze met praten. 'Nee, dat kon ze toch niet zeggen.' (ze realiseert zich dus wel dat je niet àlles zeggen kunt...) Ja, oma, zeg het maar wel. 'Ben je in verwachting? Wat leuk! Wanneer? November? Heb je alles al geregeld? De wieg? En heb je genoeg veiligheidsspelden in huis. Heel belangrijk hoor, daar kan je er niet genoeg van hebben. November.... wel koud dan. Zorgen jullie wel dat je genoeg brandstof hebt? Echt doen hoor!'

Oma is vroeger kraamverpleegster geweest, waarschijnlijk kwam er weer het één en ander boven borrelen.

Maar we zullen zorgen voor veiligheidsspelden en brandstof! De lieverd.

24 augustus 2006, start eerste behandeling. 24 augustus 2007 ruim 6 maanden zwanger.....

Gek.
Zo eens in de zoveel weken lijkt het wel alsof ik alles wat we hebben meegemaakt weer opnieuw 'moet' beleven. De drang om alles van de behandeling terug te lezen is dan niet te stoppen. In het begin kon dat bijna niet met droge ogen. Inmiddels lukt dat aardig. De periodes tussen die 'drang'-tijden in duren ook steeds langer.

Van de week was er weer zo'n drang. Alle stukjes terug gelezen van februari en maart. Hoe eng was het allemaal...
Zelfs de stukjes van de eerste behandeling lees ik soms terug. Vandaag een jaar geleden ging de eerste spuit erin voor de eerste behandeling. Die vreselijke eerste behandeling met dat verschrikkelijk einde. En nu een jaar later... hoe kan het?

Hoe bijzonder, dit ging erin op 22 februari 2007:

En nu is dat dingetje een kindje....

dat zich af en toe eens uitrekt, waardoor ik dat ook moet doen omdat er anders niet genoeg ruimte is voor ons allebei.....

Ik kan hem nu zó goed voelen, dat ik hem zelfs kan lokaliseren wanneer hij niet beweegt. Heel vreemd om te weten dat er iemand anders in jou zit, die niet jou is, maar toch zo verschrikkelijk eigen dat het bijna is alsof je het zelf bent. Heel bijzonder.

Ik blijf me verbazen en verwonderen... zal dat ooit nog stoppen?

verloskundige

Gisteravond aan tafel zei Paul nog: 'Bedenk je nog even een vraag voor de verloskundige, want anders heb je weer niets te vragen.'
Hmmm.. dus ik nog ff iets bedacht. In zoverre... ik maak me een heel heeel klein beetje zorgen om de grootte van het hoofdje. Paul was nl. een nogal grote baby en het geboorteverhaal van Paul was een sensationeel verhaal. Eén waarvan ik die niet hoef mee te maken zeg maar. Dus ik vroeg me af of ze kon voelen hoe groot het hoofdje is en of dat dan niet te groot is.

Ze dacht wel dat ze dat kon, maar zei ze erbij, wanneer het hoofdje straks goed indaalt in je bekken, betekent dat dat het er ook uit kan. Als het in je bekken past, past het er ook doorheen. Oké, daar vertrouwen we dan maar op. Tenminste dat proberen we dan maar :)

Ze kon voelen dat Plurkje inmiddels ondersteboven lag. Hoofdje naar beneden, ruggetje rechts in mijn buik (dat van dat ruggetje had ik haar ook kunnen zeggen, af en toe is mijn buik helemaal scheef (!!) en het gefriemel speelt zich vooral links af) en pootjes links.

Mijn bloeddruk was 120/70 (dankzij de zoethoutthee dus weer terug op de 70!!) en het hartje klonk als een stoomschip, zei mijn vader.
Ik vroeg of hij het leuk zou vinden om mee te gaan. Helemaal enthousiast, dus wij samen naar de verloskundige. Leuk, vooral om het enthousiasme bij hem te zien... opa in wording. Volgens mij is opa er klaar voor.....

Over 2 weken mag ik weer terug komen. Dat gaat lekker snel. Leuk, leuk, leuk, spannend, spannend, spannend, nog een paar weken en dan kunnen we eindelijk zien wie hij is!!!!

28 weken!

Vandaag is Plurkje 28 weken, ongeveer 35 cm. en een klein kilootje. Zijn botjes worden wat harder rond deze periode. Het kraakbeen dat moet verdwijnen, verandert in echt bot. Behalve in zijn hoofd, anders wordt de bevalling helemaal een ellende voor hem.

Vanaf deze week heeft Plurkje ook meer kans op overleven. Ze noemen het levensvatbaar, maar dan wel met veel mitsen en maren. Zo heeft hij heeeel veel hulp nodig, mocht hij nu geboren worden en is het maar de vraag of het allemaal goed komt. In dat opzicht is levensvatbaar dus maar een raar begrip. Laat hem nog maar even lekker binnen zitten.

Gisteren ben ik nog even bij de voetreflextherapeute geweest. Ik begin langzaam wat meer last te krijgen van brandend maagzuur. Vooral 's avonds als ik in bed lig. Wordt er soms 's nachts zelfs wakker van! Maar de laatste dagen begint het ook overdag regelmatig op te spelen. Bukken is bijvoorbeeld uit den boze. Het lijkt wel of mijn maag leegstroomt, maar dan de verkeerde kant op! Blèèèh! En daarbij horen ook van die kleine oprispingen. Opzich verlicht dat nog wel een soort, maar af en toe zit er één bij waarbij er niet alleen lucht naar bovenkomt, maar ook mijn bijna totale maaginhoud lijkt het wel. Lekker verhaaltje hè?
Je mag rennie's slikken en er is nog één of ander middeltje tegen, maar ik ben niet zo van de pillen en poeders en wilde dus eerst eens merken wat de voetreflextherapeute ertegen kon doen. We zullen het gaan ondervinden. Ze heeft me ook geleerd waar ik dat plekje op mijn hand kan masseren zodat ik er minder last van heb. (de reflexpunten op je voeten zitten nl. ook op je handen en (heel gek!) je oren. Wanneer ik erge last heb van menstruatiepijn (en dat is regelmatig héél erg bij mij) kan ik een plekje op mijn oor pakken. Dat werkt zó ontspannend, alleen als je het los laat komt het langzaam weer terug)

De voetreflextherapeute kan ook aan mijn voet voelen wat het wordt.. eh... is. Nu heb ik helemaal in het begin van mijn zwangerschap een 'gevoel' gehad. Dat was in de 5de of 6de week. Een week lang. Daarna ben ik er teveel over na gaan denken en kwam ik er niet meer uit. Nu weet ik het echt niet meer.
De voetreflextherapeute wil niet zeggen wat zij denkt dat het is, maar vroeg wat mijn gevoel was toen. Vervolgens zei ze me te vertrouwen op mijn gevoel. Hmmmmm...
Ben heeel benieuwd en o zo nieuwsgierig. Nog 12 weken..... tenminste als hij niet besluit nog effe langer op zich te laten wachten....

Zo.

Paul zijn vakantie zit er bijna op en de dingen die we wilden doen zijn zo goed als klaar.

Babykamer is bijna helemaal klaar. We zitten nog te wachten op het matrasje voor de wieg en er moet nog een schilderijtje opgehangen worden, maar verder is alles klaar! Kleertjes ed. gewassen gestreken en netjes in de kast (het lijkt wel een winkeltje daar!). Er moeten nog een paar dingentjes bij, maar dat komt wel in mijn verlof.

Verder moeten er beneden nog een paar dingentjes geschilderd worden, maar dat komt volgende week nog wel.

Donderdagmiddag streepten we de laatste dingen van het lijstje en zaten we elkaar voldaan en total loss aan te kijken. Moe, kapot, gesloopt... 3 weken lang, maar zó tevreden!
Gisteren hebben we een dag(je) gewinkeld in Den Haag. Even nog wat anders. Tot groot vermaak van Paul 'hoefden' we nu geen kledingzaken in, want ik pas het toch niet!! Dus lekker allerlei grappige winkeltjes bekeken, in enkele babyzaken rondgesnuffeld, en heeel veel op terrasjes ed. gezeten. Leuk hoor dat winkelen, maar klussen is minder vermoeiend! ;)
's Avonds hebben we de boel afgesloten met een bioscoopfilm. Leuk, doen we zelden.

Volgende week heb ik nog 1 week vrij en dan ga ik de klas weer inrichten. Ook leuk. Handig opstapje om weer langzaam te wennen aan het werkende leven...

tandarts

De vorige keer dat ik naar de tandarts moest, ruim een half jaar geleden, stonden we voor de tweede icsi-behandeling.
En nu mag ik mijn buik aan de tandarts gaan showen. Ik heb er gewoon zin in. Hoe is het mogelijk ìk, met plezier naar de tandarts!?
Bij mijn vorige tandarts zat ik regelmatig met mijn kop tussen mijn knieën op het stoepje. Wat ken ik dat stoepje goed zeg! Akelig stoepje trouwens, bah! Akelige tandarts ook trouwens...
Deze niet.
Bij deze ga ik al heel lang zonder bibbers naar binnen, maar nu zelfs met plezier!
"Waarom?"
Omdat hij weet dat wij met ivf bezig waren.
"Waarom je dat je tandarts verteld?"

Effe een ingewikkeld introotje:
Ooit liepen Paul en ik bij een electro-acupuncturist (logjes daarover zijn wel terug te vinden in het archief ergens jan. feb. 2006). Deze man beweerde een hoop, kostte net zo veel, maar vertelde o.a. dat je meridianen in je lichaam hebt, waaronder vruchtbaarheidsmeridianen. (Wat??? Meridianen zijn vertikaal lopende (energie)banen) Dat die dingen ècht bestaan had ik al eens bij de voetreflextherapeute gemerkt. Zij stimuleerde één van die meridianen en ik voelde die ook echt in mijn lichaam. Rare, bijzondere (pijnloze!) ervaring. Maar die 'rare dokter' beweerde dat wanneer je metaal op zo'n vruchtbaarheidsmeridiaan legt, hij niet meer werkt. (of in ieder geval een stuk minder!) Deze meridianen lopen o.a. over je snijtanden. (kijk, we komen bijna bij de tandarts...) Mocht je daar dus vullingen hebben met metaal erin verwerkt, kàn je de klos zijn. Die had ik niet dus, einde verhaal.

Dacht ik. Tot na een aantal maanden ik me realiseerde dat ik een metalen spalkje in mijn mond had. Nog over gehouden van mijn beugelperiode. Dit spalkje zat aan de binnenkant op mijn hoektanden vast en moest de boel op zijn plaats houden. Omdat het mij nooit in de weg zat, heb ik altijd laten zitten.
Maar nu realiseerde ik me dat het wel heeeel dicht langs mijn snijtanden liep.

Dus eens gevraagd bij de tandarts wat hij daarvan vond ivm onze behandeling. Hij had er wel eens eerder van gehoord, maar wist niet of het waar was. We hebben zitten praten over de risico's van het weg halen ed. en hij gaf me de tip mee de orthodontist op te zoeken die het geplaatst had.

Zo gezegd zo gedaan. Dat was de laatste keer dat ik de tandarts zag.

Daarna heb ik de orthodontist gebeld, is 3 dagen voordat ik begon met hormonen spuiten het draadje verwijderd en lag ik de volgende keer dat ik daar kwam voor een kleine nacontrole met een 6-weken zwangerbuikje in de stoel. Joost mag weten of dat stomme spalkje er iets mee te maken heeft gehad. Er zijn vast massa's mensen die met spalkje én vullingen in snijtanden kinderen hebben gekregen, maar ach... mij kan het eigenlijk weinig schelen.

En nu ga ik volgende week mijn tandarts een 28-weken-buik(je) laten zien! Ha.

"Ik ben niet bang voor de tandarts, want ik heb zo goed gepoetst.. !"

kraampakket

Jawel! Hij is binnen... het kraampakket. Spannende doos, met leuke aapjes erop. Paul vond er niks aan. Hij dacht dat het weer zo'n 'blije doos'-achtige doos was. Hij vond dat er gelukkig wel weinig foldertjes in zaten deze keer, maar al die mega-maandverbanden was ook niet echt een verbetering in zijn ogen, geloof ik.

Ik werd er niet echt warm of koud van. Vond de grote van die mega-maandverbanden nog meevallen bij wat ik ervan gefantaseerd had. Dat scheelde dus weer.

Er zat ook nog een cadeautje bij: een aapje met hele lange armen en benen met een stukje klittenband tussen zijn handen en voeten. Leuk! Deze viel bij Paul ook goed in de smaak. Al met al zit het hele zaakie weer fijn in de leuke doos en het aapje krijgt een speciaal plekje. Bedankt ONVZ!

"open zenuw"

Een colum van Denise:

Open zenuw

Ik sta op straat met een kennis te praten. Net als ik haar kindje oppak om het even te knuffelen, komt de buurman aan rijden. Hij draait zijn raampje open en roept: “Pas maar op, voor je het weet, ben je ook zwanger!” Au. Ik lach mijn pijn weg en antwoord met een flauwe opmerking: “Zo lang het maar niet van jou is.”

Een onvervulde kinderwens is net een open zenuw. Die anderen onbedoeld maar pijnlijk kunnen raken. Er bestaat geen medicijn tegen, je kunt er geen pleister op plakken, je kunt niemand een goede instructie geven hoe hem te ontwijken. Je kunt alleen proberen je staande te houden op het moment dat de zenuw wordt geraakt. Met jou is niets aan de hand, zo lijkt het. Vrolijk en grappig als altijd. Pas als mensen je heel diep in de ogen zouden kijken, zouden ze zien hoe het werkelijk zit.

Au.

Ik lees al een aantal jaar mee op het forum van de ivf-site. Daar zijn veel mensen te vinden die met vruchtbaarheidsproblemen te maken hebben (gehad). Mensen die dankzij behandelingen zwanger zijn geworden en een kind hebben gekregen, maar ook mensen bij wie dat niet is gelukt. Mensen die wel zwanger zijn geworden, maar waarbij het vreselijk mis is gegaan. Ook mensen die gestopt zijn behandelen. Mensen die met adoptie bezig zijn.

Daar praat men over voor ons heel herkenbare zaken. Want ondanks onze openheid naar onze omgeving toe, zal iemand die niet hetzelfde meegemaakt heeft dat nooit helemaal kunnen begrijpen. Niet dat ik dat die ander kwalijk neem. Daar is geen 'schuld' aan, dat is niets anders dan een feit. Maar soms is het prettig om herkenning te vinden bij anderen. En soms vind je die herkenning niet, want iedereen beleeft het tenslotte ook weer op zijn manier.

Wat op het forum o.a. toch steeds weer terug komt, zijn reacties van de, soms onwetende, soms wetende, omgeving. Mensen doen je soms, onbedoeld, pijn. Een van de leden van het forum, Denise, is hier een boek over aan het schrijven, getiteld: 'open zenuw.' Hiervoor heeft ze meer dan veertig mensen geïnterviewd, een groot deel van die mensen is lid van het forum. Ook interviewde ze mensen uit hun omgeving.

Het boekje komt over enige tijd uit, maar zal niet te koop zijn in de winkel. Je kunt het bestellen via het internet. Als je op de hoogte wilt blijven, of een e-mail wilt ontvangen zodra eht boek uitkomt, dan kan dat via deze site.

Waarom ze dit boek schreef verwoordt ze op de site:

Zijn vruchtbaarheidsproblemen een taboe? Iets wat je tegenover je omgeving verzwijgt? Het was een van de vragen die ik stelde aan de mensen die meewerkten aan mijn boek. De meesten antwoordden met een stellig ‘nee’.

Taboe of niet, het is niet altijd gemakkelijk om je ervaringen, emoties, twijfels en angsten te delen met je omgeving. Je hoopt op begrip en steun voor dat wat – in alle hevigheid - je leven totaal beheerst. Maar je realiseert je tegelijkertijd dat je alleen weet hoe het voelt om telkens maar niet zwanger te raken als je het zelf meemaakt. Je kunt tot in het diepst van je ziel gekwetst raken door ‘grappige’ of ‘relativerende’ opmerkingen. Zelfs al weet je dat deze reacties vaak voortkomen uit onwetendheid of goede bedoelingen.

Het ene moment wil je je hart luchten, een andere keer wil je het liever ergens anders over hebben. Je omgeving kan zich misschien weinig voorstellen bij wat jij doormaakt. Ze willen je graag helpen, maar ze hebben geen idee hoe. Ze zeggen of doen dingen die niet altijd goed vallen, waardoor ze op een gegeven moment ook niet meer weten waar ze goed aan doen. Misschien is jouw gebruiksaanwijzing ook wel een erg lastige.

Er samen over praten is eigenlijk het enige wat helpt. Daarom dit boek, waarin ervaringsdeskundigen en mensen uit hun omgeving vertellen hoe zij dat aanpakken. Dit boek is bedoeld als steuntje in de rug voor iedereen die hetzelfde meemaakt. Als handreiking om elkaar beter te begrijpen. En als pleidooi voor een betere onderlinge communicatie over vruchtbaarheidsproblemen. Zodat die open zenuw in het vervolg wat minder vaak wordt geraakt.

Zijn vruchtbaarheidsproblemen een taboe? Iets wat je tegenover je omgeving verzwijgt? Het was een van de vragen die ik stelde aan de mensen die meewerkten aan mijn boek. De meesten antwoordden met een stellig ‘nee’.

Taboe of niet, het is niet altijd gemakkelijk om je ervaringen, emoties, twijfels en angsten te delen met je omgeving. Je hoopt op begrip en steun voor dat wat – in alle hevigheid - je leven totaal beheerst. Maar je realiseert je tegelijkertijd dat je alleen weet hoe het voelt om telkens maar niet zwanger te raken als je het zelf meemaakt. Je kunt tot in het diepst van je ziel gekwetst raken door ‘grappige’ of ‘relativerende’ opmerkingen. Zelfs al weet je dat deze reacties vaak voortkomen uit onwetendheid of goede bedoelingen.

Het ene moment wil je je hart luchten, een andere keer wil je het liever ergens anders over hebben. Je omgeving kan zich misschien weinig voorstellen bij wat jij doormaakt. Ze willen je graag helpen, maar ze hebben geen idee hoe. Ze zeggen of doen dingen die niet altijd goed vallen, waardoor ze op een gegeven moment ook niet meer weten waar ze goed aan doen. Misschien is jouw gebruiksaanwijzing ook wel een erg lastige.

Er samen over praten is eigenlijk het enige wat helpt. Daarom dit boek, waarin ervaringsdeskundigen en mensen uit hun omgeving vertellen hoe zij dat aanpakken. Dit boek is bedoeld als steuntje in de rug voor iedereen die hetzelfde meemaakt. Als handreiking om elkaar beter te begrijpen. En als pleidooi voor een betere onderlinge communicatie over vruchtbaarheidsproblemen. Zodat die open zenuw in het vervolg wat minder vaak wordt geraakt.

lalala

Er wordt hier nog steeds hard gewerkt. Er loopt inmiddels ook een stucadoor rond in huis om de laatste oneffenheden weg te werken. Mijn vader is nog steeds hard aan het schilderen. Paul werkt alle kleine klusjes weg (en dat zijn er errug veel), die na de verbouwing 4 à 5 jaar geleden nog steeds zijn blijven liggen en ik schilder binnen allerlei kozijnen en deuren onder het genot van een zacht trappelend Plurkje, die zich af en toe eens laat voelen.

Wij hebben besloten niet meer op vakantie te gaan deze zomer, maar ervoor te zorgen dat het hele huis netjes wordt en (eindelijk!) eens af komt. En ik moet zeggen het geeft super veel voldoening en rust. Niet dat het me irriteerde (veel te weinig zelfs, anders hadden we het wel eerder afgemaakt), maar het is wel heel gaaf om het allemaal op te zien knappen.

Plurkje moet deze week ongeveer 800 gram wegen en 34 cm. zijn. Met trotse verbazing bekijk ik mezelf weer eens in de (eindelijk netjes opgehangen!) spiegel. Wauw... is die buik van mij? Geweldig! En 's avonds in bad veroorzaakt Plurkje al een klein golfslagbadje wanneer hij schopt. Ik geniet, geniet, geniet........... òns kindje!

half jaar!?

Vandaag een half jaar zwanger.... Een half jaar, klinkt best lang... Hoewel we die eerste vier weken niet wisten dat het gelukt was, maar toch....

Nu nog 14 weken te gaan. Met gemengde gevoelens zie ik die weken minder worden. Komt toch die bevalling dichterbij, begint ook het einde van de zwangerschap in het zicht te komen (en de vraag blijft toch of we dat ooit nog eens mee mogen maken) maar het leuke is dat er ook een baby in het zicht komt...

Wel raar want de laatste tijd begin ik steeds meer te denken over die bevalling. Ik kan niet zeggen dat ik er als een berg tegenop zie, maar echt juichend ernaar uitkijken doe ik ook niet. Het voelt echt heel cliché: ik groei er een soort naar toe. (Letterlijk en figuurlijk hihi)

Ik dacht ook dat ik er weer een kilo bij had zitten (dat zou de 5de zijn), maar vanmorgen was hij weer weg. Terwijl ik me gister nog te goed had gedaan aan een zak spekkies en banaantjes... kon me echt ff niet inhouden. Heerlijk was het... én... ik heb nog over!!! Maar ik denk dat ik met die hoge temperaturen gewoon wat vocht had vast gehouden.

namen, de do's en don'ts

Gelukkig hebben we de namen al heel lang rond en hoeft er nog steeds niets gewijzigd te worden. Er zijn bepaalde combi's gewoon echt niet goed. Combi's met achternaam bijvoorbeeld. Zo vallen er een aantal jongens namen echt af, zoals:

Wouter (Wouter Bos - politicus)

Jeroen (Jeroen Bosch - schilder)

Jan (Jan Bos - schaatster)

Thomas (Thomas Bos - schaatser)

Theo (Theo Bos - wielrenner)

Jos (Jos Bos - dat doe je je kind toch niet aan?)

Bas (Bas Bos - bijna nog erger)

Maar gisteren bij vrienden kregen we te horen dat Roy ook echt niet kon...

 

verloskundige

Wanneer je geen vragen hebt, sta je ook echt zó weer buiten. Het duurde volgens mij nog geen 10 minuten. Maar kleintje Plurk groeit goed, zijn hartslag klonk als een klok en mijn bloeddruk is stabiel: 110 om 65. Beetje aan de lage kant naar mijn zin, maar ik voel me er goed bij en verloskundigen vinden het prima.
Echt geen vragen? Nee, sorry...
Dus met een nieuwe afspraak, nu voor over 3 weken, stonden we best rap weer buiten.

En toch... het duurt maar ruim 5 minuten, vind ik die check-bezoekjes prettig. Even weer horen dat het goed is, is altijd prettig tenslotte ;)

nog één keertje dan...

Wieg bijna 40 jaar geleden, met mijn jongste oom.

                                 

   

                            

Wieg 30 jaar geleden met mij

                            

                                         En de wieg nu....

(bijna) niet meer gedacht dat ik dit mocht meemaken....

  nog 1 keer in mijn jurk, al kan hij niet meer dicht....

Toen de schaar erin, en ineens was er nog maar dit over:

    

  Toen begon het op maat knippen,

                     

het naaien,

het plooien,

         

      Nog even een keertje passen tussendoor,

en toen was 'ie......

                   KLAAR!!!!!!!!!!!!

         

belofte maakt schuld

Komt 'ie, een kleine impressie van wieg en stof

              

hè, hè....

Er wordt hier hard gewerrukt!! Ben ff gaan zitten om uit te rusten, want ik trek dat tempo van pa en paul niet meer hoor....

Mijn vader is al een dag of 3 bezig met het schuren van de buitenboel. Moest nodig gebeuren, maar ik zag het niet zitten. Mijn vader kan erg goed schuren en verven en hij wilde het wel doen.
Paul is de laatste dingen op de overloop aan het afmaken
Ik heb vanmorgen de wieg afgemaakt. Dat heet: gelakt. Daarna heb ik het raamkozijn en het deurkozijn op de babykamer geschuurd om te gaan verven.

Donderdag komen mijn oma en moeder om de stof naaien zodat de wieg echt af komt.
Van mijn trouwjurk maken we de bekleding van de zijkant van de wieg, de cape van mijn moeders trouwjurk wordt het hemeltje. De afgelopen dagen hing het in en om de wieg gedrapeerd om te zien of de kleuren wel bij elkaar passen. En dat is me toch mooi!!
En dan is het nog niet eens genaaid!!

'k Zal binnenkort nog even een foto maken.

dub, dub, dub....

Laatst schreef ik dat er een paar dingen zijn waar ik nog niet uit kom. In eerste instantie had ik het helemaal geregeld in mijn hoofd en ik voelde me er prettig bij. Ik zou thuis bevallen en als het zou lukken tot 4 weken voor de bevalling doorwerken.

Dat eerste werd even op losse schroeven gezet door de verloskundige. 'Hebben jullie een smalle trap?' Ja, hoezo? Wij wonen in een oud huis, met een oude trap en die is smaller dan normaal ja.... 'Dan moet je beneden bevallen, anders past de brancard niet van de trap' Brancard????!!!!! 'Ja, of hij moet door het dakraam.' Ik zag mezelf al hangen ten overstaan van de complete straat... nèh, dank je!
Maar beneden bevallen? Dan staat er weet ik veel hoe lang een bed in de kamer...
En toen begon dus het twijfelen: toch maar ziekenhuis. Scheelt zoveel troep en gedoe. Toch maar thuis. Is wel zo lekker, voel ik me misschien toch prettiger.
Hier en daar gevraagd en gelezen. De voors en tegens opgezocht. Maar eigenlijk kan ik er geen hout mee. Er is gewoon voor allebei wat te zeggen.
De ene week wil ik thuis bevallen en de andere week in het ziekenhuis. Op een gegeven moment vroeg ik Paul waar hij wilde dat ik ging bevallen. Hem maakte het niet uit. Waar ik me het prettigst zou voelen was de plek waar hij wilde dat ik ging bevallen. (Wat een ongelofelijke lieverd!) Meeste mannen hebben toch een voorkeur: ziekenhuis. Die vinden het allemaal al eng genoeg. Paul niet. Die redeneerd héél simpel: 'de verloskundige zegt dat het één niet veiliger is dat het ander, dus maakt het mij niet uit.'
Maar hij vindt het gelukkig ook niet erg dat ik nog zo lekker twijfel.
O, momenteel wil ik trouwens weer thuis bevallen.... (en van de verloskundige hoef ik het pas te beslissen als ik de eerste weeën voel, dus tot die tijd mag ik denken en switchen. Als ik maar wel allebei de opties voorbereid qua spullen die nodig zijn)

Het tweede waar ik niet uitkom is 4 of 6 weken voor de bevalling verlof. Na vele raadgevingen van anderen wordt het me alleen maar meer onduidelijk. Momenteel helt de weegschaal meer over naar 6. Maar wanneer ik me goed voel, ga ik misschien toch voor 4. Ik heb tenslotte wel 6 weken zomervakantie om rustig aan te doen. Daarna moet ik nog 4 weken werken als ik 6 weken verlof neem en nog 6 weken werken als ik 4 weken verlof neem. En die eerste weken van een schooljaar zijn altijd véél minder belastend dan die laatse weken van een schooljaar.

Ik denk dat ik het uiteindelijk maar beslis zoals ik de meeste dingen beslis als ik er niet uitkom. Niet meer nadenken, niet meer vragen, niet meer luisteren naar anderen, maar luisteren naar mijn eigen gevoel. Wat voelt het prettigst. Geen redenatie erbij, gewoon onlogisch intuïtief gevoel. Werkt vaak toch het beste....

muggen en maagzuur

Ik braaf elke avond mijn schaaltje vanillevla naar binnen gewerkt en na vorige week vrijdag geen last meer gehad. Dus dacht ik 'dat hebben we weer gehad.' Dom, heel dom... Maar na elke avond vanillevla dacht ik 'kom, een beetje variatie in het leven is ook heel fijn.' Dom, heel dom..... Direct de volgende dag werd ik er al voor afgestraft.
Dus weer fijn aan de vanillevla.
Voor mijn eerste paar maaltijden na de bevalling heb ik al het één en ander aan verlangens ('s middags een hard broodje met filet american en 's avonds een biefstuk!!!) maar nu weet ik ook wat ik in ieder geval niet wil: vanillevla!
Tot die tijd eet ik het met plezier hoor, begrijp me niet verkeerd: alles beter dan maagzuur!

Ik had nooit iets tegen muggen nodig. Wanneer ik maar gewoon bij Paul  in de buurt bleef kwam het allemaal prima in orde. Hij zat dan weliswaar onder wat rode plekjes, maar daar hoor je hem zelden over. ;)
Nu lijken de rollen ineens omgedraaid. Ik ben ineens super aantrekkelijk voor muggen en Paul heeft nergens last meer van. Wat is dat nu weer voor vreemde actie?! Sinds wanneer behoren muggen ook tot het zwangerschapskwalenlijstje?
Nu las ik ergens dat muggen niet van lavendel houden. Toevallig ben ik gek op lavendel en smeer mijn voeten elke dag sinds het begin van de behandelingen in met lavendelolie (overgehouden van de bezoeken van de voetreflextherapeut). Nu dus niet meer alleen mijn voeten. Of het echt helpt? Geen idee, maar het ruikt zo lekker....

24 weken!

Vandaag is Plurkje 'wekig' in plaats van jarig. En hij wordt zelfs al 24! Klinkt als heel wat, toch? (Wel raar eigenlijk dat we weer overnieuw gaan tellen als hij geboren wordt.....alsof deze tijd niet meegeteld heeft.....)

Wat er afgelopen week allemaal is ontwikkeld en komende week zou moeten gebeuren wordt toch wat minder gigantisch. Tenminste alles zit er inmiddels op en aan. Het voornaamste is groeien. En dan vooral in gewicht. (32 cm en ruim een pond, volgens het boekje. Maar ik zat ook altijd onder het boekje, dus wat de waarheid is???) En hij gaat steeds beter horen. Daar merk ik nog niet zo veel van. Dat groeien merkt Paul wel. Hij past nog maar net in zijn hand. Ook ik groei langzaam mee. Buik wordt steeds wat groter, verandert een beetje van vorm (ik begin ineens aan de zijkant 2 kwabjes te ontwikkelen...) en de weegschaal heeft er weer een kilo bij geteld.
Ik lag me er gister nog over te verbazen hoe je lichaam verandert eigenlijk. Het gaat gelukkig langzaam, dus ik kan het goed bijbenen. Maar als ik terugdenk aan hoe ik eruit zag, me bewoog, me voelde voordat het zover was... toch ben ik nog steeds dezelfde. Sterker nog: zoveel ben ik nu ook weer niet veranderd vergeleken met hoe sommige vrouwen veranderen. En toch... voelt het wel heel speciaal.

Plurkje beweegt ook nog lekker door. Ik voel hem toch zeker zo'n 3 à 4 keer per dag. Meest nog op gezette tijden ook! 's Morgens tussen 9.15 en 10.00 uur ergens laat 'ie zich even voelen, 's middags nog ergens (afhankelijk van of ik rustig zit), 's avonds onder etenstijd (misschien lustte hij het niet? ;) ) en 's avonds als ik in bed lig.
Die tijdstippen van de dag vind ik ook erg gezellig. Heerlijk dat zachte gefriemel in mijn buik. Soms onderin, soms links, soms rechts... langzaam wordt het een harder gefriemel.... ik zal het missen als hij straks geboren is.

1 dag cadeau...

Het bedrijf waar Paul werkt heeft 3 eigenaren. Eén van de eigenaren heeft afgelopen vrijdag een dochter gekregen. De zwangerschap van zijn vrouw kon hij Paul niet vertellen. Na een maand of 5 bleek het hele bedrijf er vanaf te weten, behalve Paul. Dat was niet leuk.
Het geeft wel aan hoe moeilijk zijn werkgever het vindt dat wij zoveel moeite moeten doen om in verwachting te raken.

Afgelopen week vertelde één van de andere werkgevers dat je voorheen, als man, 2 dagen verlof kreeg wanneer je vrouw moest bevallen. Eén dag voor de bevalling en één dag om het kindje aan te gaan geven. Maar net nu is de hoveniers CAO gewijzigd: jawel, nu krijgt Paul nog maar 1 dag! Dat kost je dus een vrije dag. (Of je moet, zodra je je handen gewassen hebt, richting gemeentehuis rennen en hopen dat ze bij de afdeling burgelijke stand nog niet gesloten zijn)
Dit werd Paul meegedeeld, waar de werkgever die net een dochter gekregen had, bij stond. Hij vond dit zo'n onzin. "Paul krijgt gewoon 2 dagen hoor! Want als alles 'normaal' verlopen was had hij allang vader geweest en binnen die andere regeling gevallen."

En zo krijgt Paul dus toch nog z'n dag cadeau.....

Afscheid

Eindelijk vakantie!
Meest kan ik makkelijk afscheid nemen van de kinderen. Ik raak er niet geëmotioneerd door. Toch was het dit jaar moeilijker. Door de hormonen, maar ook zeker doordat ik met deze kinderen en hun ouders toch wel een heel bijzonder jaar had. Die ene moeder (die ik zo zeer bewonder om haar manier van omgaan met haar zoon) met dat speciale kind, die in tranen afscheid kwam nemen en dat ene kaartje met die mooie zelfgeschreven woorden van die andere moeder met dat lieve, ondeugende, uitdagende kind zorgden er zelfs voor dat ook ik even volschoot.

Maar ook dat gezin met hun jongste dochter in groep 8. Dat niet alleen afscheid nam van de basisschool dit jaar, maar afgelopen week ook afscheid moest nemen van hun man en vader. Op woensdag zaten we met alle collega's in de rouwdienst. Die avond zou de musical plaatsvinden van groep 8. Die hebben we verplaatst naar donderdag. Een musicalavond met een bijzondere lading, al overheerste die lading de avond niet. Mijn collega, leerkracht van groep 8, zong voor zijn groep, maar ook zeker voor dat meisje een heel mooi lied:

Er is een God die geen afscheid neemt (van Ben Ketting)

Er is een God die geen afscheid neemt,
Hij houdt van groot en klein.
Hij is niet ver, want Hij woont in je hart.
Zo kan Hij toch bij je zijn.

Het nemen van afscheid maakt soms dat je huilt,
Je zoekt naar een laatste zin.
Maar weet je wel dat de herinnering schuilt
In een kamertje hier binnenin.

Er is een God die geen afscheid neemt.
Hij houdt van groot en klein.
Hij is niet ver, want Hij woont in je hart.
Zo kan Hij toch bij je zijn.

God zegt een afscheid is nooit echt voorgoed,
Er komt een reünie.
Voor elk nieuw afscheid geeft God mij weer moed,
Ik weet zeker dat ik je weer zie.

Er is een God die geen afscheid neemt.
Hij houdt van groot en klein.
Hij is niet ver, want Hij woont in je hart
Zo kan Hij toch bij je zijn.
Zo kan Hij toch bij je zijn.

Geboortekaartjes...

Over sommige dingen kan ik echt weken nadenken (daarover meer in een andere log), maar over geboortekaartjes waren we het snel eens.

We besloten het al jaren geleden: wanneer wij een geboortekaartje uit mogen zoeken, wordt dat een Unicef kaartje.

De tekst hadden we al bedacht en een kaartje wat daar perfect bij paste had ik gezien op de website van Unicef. Nu was het zaak dat bewuste kaartje (of één die erop leek) op de kop te tikken. En hopen dat Paul dat kaartje ook uit zou kiezen.... (hoewel ik voor dat laatste nog het minst bang was, gek genoeg)
Dus vanmiddag ff naar de drukker, Unicef boeken lenen. Thuisgekomen ik als een gek bladeren om te kijken of 'mijn' kaartje daartussen zat. En jawel! Ware het niet dat er nog een kaartje bij zat wat ik nog nooit gezien had en eigenlijk nog wel beter paste! Wauw!

Toen Paul laten bladeren, zonder dat ik hem van te voren gewezen had op mijn voorkeuren. Hij kwam met 3 kaartjes op de proppen, waaronder die 2 die ik gezien had! Hoe is het mogelijk?! Samen hebben de knoop ook gelijk doorgehakt: die 'nieuwe' past eigenlijk nóg beter! (welke? Nog ongeveer 17 weken wachten...... :) )

Maandag ga ik de mappen maar even terugbrengen en a.s. vrijdag gaan we er samen even heen om de tekst door te geven, de lay-out te regelen en het aantal door te geven.

Is dat in ieder geval op tijd, kan ik me weer bezig houden met die dingen waar ik al weken niet uit kom. (maar daarover, zoals gezegd, een andere keer meer...)

pli, pla, plassen!!

Paul wordt er al langzaam moe van. "Ga je nu al weer naar de wc?"
Tja en ook 's nachts moet ik er inmiddels een keer uit... Ik ben dat totaal niet gewend, dus ik word eerst wakker, voel me niet zo lekker, vraag me af wat er is en kom dan tot de conclusie dat ik moet plassen. Daarna slaap ik gelukkig wel snel weer verder. In bed wel te verstaan, niet op de wc.
Maar ook overdag ben ik pas écht vrienden aan het worden met de wc-pot. Ik begin te begrijpen waarom het elastiek van zwangerschapsbroeken losser gaat zitten. Niet omdat die buik nu zo groot wordt, maar omdat je dat ding tig keer per dag naar beneden moet trekken! ;)

in de klas....

Het is niet alleen wonderlijk voor Paul en mij. Ook de kinderen blijven zich verbazen.

"Juf, je buik wordt steeds dikker. Hoe kan dat?"

"Omdat de baby steeds groter wordt"

"Zit hij daar dan in?" vroeg hij verwonderd, terwijl hij zachtjes op mijn buik duwde. "Ja, ik voel hem!"
Vervolgens trok hij mijn shirt omhoog, kwam het elastiek tegen van mijn broek en zei verbaasd: "ik zie hem helemaal niet..."
"Hé juf, heb jij een maillot aan?" vroeg het meisje naast hem, wijzend op de grote elastieke band bovenaan mijn broek. Een maillot, ik moet er niet aan denken. De mussen komen bijna van het dak afrollen.... ;)

het is goed, niet beter, maar anders goed

Zo'n anderhalf of twee jaar geleden zaten we samen met een drankje, een kaarsje genietend van elkaar en de tuin, te constateren dat we het eigenlijk wel heel erg goed hebben samen. Terwijl we toen wisten welke behandelingen ons te wachten zouden staan, maar niet begrepen wat het zou betekenen en we absoluut niet wisten wat voor toekomst er zou komen.

Nu zitten we samen met een drankje, een kaarsje genietend van elkaar en de tuin, te constateren dat we het eigenlijk wel heel erg goed hebben samen. Terwijl we voorlopig van de behandelingen af zijn, waarvan we nu begrijpen wat voor inpact dat op je leven heeft, en er een klein toekomstje spartelt in mijn buik.

Het voelt goed niet beter, maar anders goed. Gek eigenlijk.....

"Anders Anders" van Herman van Veen:

Je bent mooi, niet mooier
je bent anders mooi.
Je bent lief, niet liever
je bent anders lief.
Je bent zacht, niet zachter
je bent anders zacht
Je bent wijs, niet wijzer
je bent anders mooi, lief, zacht

Ik hou van jou
k hou van jou
k hou van jou
maar anders

Ik hou van jou
k hou van jou
k hou van jou
anders

Je bent gul, niet guller
je bent anders gul
Je bent goed, niet beter
je bent anders goed
Je bent trouw, niet trouwer
je bent anders trouw
Je bent dik, niet dikker
je bent anders dun, gul, goed, trouw

Ik hou van jou
k hou van jou
k hou van jou
maar anders

Ik hou van jou
k hou van jou
k hou van jou
anders

23ste week

Het plaatje van deze week, vond ik toch een iets minder aantrekkelijke. Dus deze week even geen foto.
Wel beginnen zijn oren de uiteindelijke vorm te krijgen en kan hij nu steeds meer horen. Zo staat er dat wanneer je elke dag hetzelfde liedje zingt, je baby dit gaat herkennen. (nu moet ik ineens denken aan vroeger. Als ik toen een liedje in mijn hoofd had (vaak ook maar 2 regels) wat ik continue zong, werden ze om me heen altijd helemaal knetter! Mag ik nu ongelimiteerd hetzelfde liedje zingen? Allemaal voor het goede doel? *grijns*)

De baby oefent nu zijn longetjes. Niet door adem te halen, want in een zak met vruchtwater, zit geen luchtbelletje, maar door het in en uitademen van vruchtwater.

Kan je nagaan: nu kan hij nog niets met lucht (hij zou het echt nog niet overleven), later kan hij niet meer zonder. Wonderlijk systeem daarbinnen! En dan te bedenken dat wij allemaal zo zijn geweest!?

O, en hij is zo'n 30 cm lang... (ik vraag me nog steeds af, waar die dan zit met z'n 30 cm. Hij is vast zeer flexibel en lenig, of zo dun als een latje, want anders past het nooit in dat kleine buikje van mij!)

Paul en Plurk....

... die 2 zitten me daar een band op te bouwen, waar ik als moeder het toch tegen af moet leggen!

Zodra Paul zijn hand op mijn buik legt, komt er actie. Die kleine weet niet hoe snel hij er naar toe moet gaan. Behalve als Plurkje slaapt, dan duurt het iets langer. Maar zelfs dan reageert hij na een tijdje.
Bij mij doet hij dat écht zo sterk niet. (sterker nog: Plurk reageert soms amper op mij! :( ) Hij vindt Paul duidelijk zeer interessant. Nu zitten Plurk en ik daarmee al behoorlijk op één lijn natuurlijk, Paul is gewoon ook erg leuk. Goede smaak, Plurkje!

energie

"Zwanger zijn kost energie. Er zijn vrouwen die tijdens hun zwangerschap extra fit zijn en veel meer aankunnen dan anders. Er zijn ook vrouwen die behoorlijk goed merken dat er iets in hun lichaam groeit en daardoor meer rusten en slapen, maar voor het overige redelijk in evenwicht zijn. Deze groep vrouwen is ook emotioneel goed in balans." Staat geschreven in één van de boekjes. Há, die laatste ben ik. Van dat emotionele klopt inderdaad wel. Ben ik best ff trots op....

Er staat nog meer: "Wist je overigens dat de energie die je nodig hebt om je kind te laten groeien, te vergelijken is met 2 uur extra werken per dag?" Dus.... nou begrijp ik het.... en dat terwijl ik al meer werk verzet in de laatste weken voor de zomervakantie.... eigenlijk ben ik dus gewoon een soort aan het topsporten op werkgebied. (Klinkt beter dan workaholic, toch? ;) )

En verder: "je lichaam slaat nu extra vet op om ervoor te zorgen dat je straks de borstvoedingsperiode goed doorkomt. Ga in geen geval nu lijnen, want dan krijgt je baby schadelijke stoffen binnen via jouw bloedbaan en de placenta." Ik eet me een ongeluk, maar niks extra vet.... maar vanmiddag heb ik mijn favoriete chocolade gekocht: puur met noten (!!!!) en die ga ik vanavond lekker opeten bij een koppie thee.
En volgens de bakerpraatjes schijn je van (veel) chocolade eten tijdens je zwangerschap een vrolijk kind te krijgen.... In ieder geval beurt het mij lekker op en ik word er zo lekker wakker van!

moe, zó moe....

Het gaat beter na maandag, maar ik ben zo vreselijk moe....

Moet nog ff anderhalve week, dan is het vakantie en doorgaans zijn dat toch weken met veel actie. Veel avonden voor school, die ik zo zorgvuldig mogelijk probeer te sorteren op prioriteit. Maar ook overdag moet er erg veel gedaan worden. Veel opruimen, uitzoeken, organiseren voor volgend jaar, laatste puntjes op de spreekwoordelijke i....

's Middags probeer ik iets eerder dan normaal naar huis te gaan zodat ik nog even een half of een heel uurtje kan gaan slapen voordat Paul thuis komt en we gaan eten.

Ik dacht dat je alleen moe zou zijn aan het begin van je zwangerschap, maar dit is niets vergeleken met het begin... en dan zeggen ze dat ik in deze periode het lekkerst zou voelen, met de meeste energie... tssss...

Welterusten!

dat ging even mis...

Sinds zaterdagmiddag heb ik ineens last van maagzuur, lekker brandend in mijn keel. Nooit eerder meegemaakt en ik heb dat altijd onderschat geloof ik. Pffff.... da's vervelend!
Zondag ook een groot gedeelte van de dag en hier en daar eens gekeken wat er tegen te doen is. Zo schijnt het te helpen als je je maaltijden verspreid van 3 grote naar 6 kleine porties.

Dus ik vanmorgen 1 van de 2 boterhammen opgegeten en die andere mee voor ergens tussen 8 en 9 uur. Maar of dat nu het probleem was, ik weet het niet. Tegen de tijd dat het kwart over 9 was, voelde ik me zó beroerd worden. Ergens het idee te moeten spugen, tintelende vingers en helemaal slap worden. Die laatste 2 ken ik en als ik er dan niets aan doe val ik flauw. Maar ja... met 30 kinders als toeschouwer leek me dat een minder fijn idee. Dus snel het spul aan het werk (we zaten nog in de kring ) en naar mijn collega met stagiaire gesloft. Zij kon het gelukkig even waarnemen.
Eerst even gelegen, aardbeien met suiker gegeten (had ik ook nog mee!), maar het hielp niet echt en inmiddels was ik zo moe als een hond geworden en wilde ik nog maar één ding: slapen!!!

Dus: naar huis. Ergens voelde ik me toch een beetje een aansteller, maar het ging echt niet lekker. Thuis heb ik van 10 tot ruim 2 uur geslapen en nu voel ik me weer beter. Toch nog even de voetreflextherapeute gebeld, die me gewaarschuwd had voor een bloeddruk onder de 70 (en vrijdag zat hij inderdaad op 65). Dit in combinatie met de laatste vermoeiende loodjes van het schooljaar zal waarschijnlijk de bottelnek zijn geweest. Dus rustig aan doen, goed ademhalen vanuit mijn buik en wat meer zout eten om die bloeddruk iets omhoog te krijgen.
Van maagzuur heb ik vandaag geen last meer gehad, maar mocht het terugkomen, kan zij er wel wat aan doen. Dat heb ik liever dat allerlei pillen en poeders van de dokter. Dat kan altijd nog!

Al met al ben ik best even geschrokken, maar tussen alle rare gevoelens door bleef kleintje gelukkig lekker door trappelen. Dat gaf me wel vertouwen! Dat ik me niet goed voel is jammer, maar als hij zich er maar niets van aantrekt!

Afijn morgen, iets voorzichtiger, maar lekker weer aan het werk.

Lotte*

22ste week... realiseerde ik me gister toen ik het stukje schreef.

In de 22ste week van de zwangerschap van Marièlle werd haar dochter Lotte* geboren. Inmiddels is dat anderhalf jaar geleden, voor Marièlle en Niek lijkt het nog veel korter geleden. Het heeft mij toen al erg aangegrepen en nu plurkje in de periode zit waarin Lotte* werd geboren raakt het weer.

22ste week

Deze week moet het kindje ongeveer 28 cm. zijn en bijna 500 gram wegen. Eén pondje  kind... ;)
Hij schijnt wanneer ik beweeg in slaap gewiegd te worden door mijn bewegingen (inderdaad: bij de echo viel hij na mijn wandelingetje in de wachtkamer in slaap!) en wanneer ik rustig zit/lig gaat hij bewegen. Dat klopt ook! Maar hij houdt me zeker (nog) niet uit mijn slaap. Nu zit mijn placenta aan de bovenkant en aan de voorkant. Daardoor voel ik hem wat minder daar wat later ook de meeste stoten opvangt die hij op mijn ribben uit wil gaan oefenen. Toch een fijn idee! Ik voel hem ook het meeste onderin mijn buik bewegen, maar het voelt zacht. Het doet geen pijn en het houdt me ook (nog) niet wakker.

Door de hormonen worden mijn gewrichten wat losser. Afgelopen weken merk ik dat ik meer last van mijn rug krijg. Vooral bij draaien en schuine bewegingen. Met haptonomie leerde ik dat het komt omdat het kraakbeen aan de voorkant van mijn bekken wat zachter wordt (makkelijker tijdens de bevalling straks). Hierdoor beweegt het van voren iets makkelijker, wat als gevolg heeft dat de twee kleine gewrichtjes onderin mijn rug, boven in mijn bekken ook wat anders bewegen. En die 2 vinden dat nu juist niet prettig. Als tip kreeg ik mee om meer op 2 benen te gaan staan. Niet meer leuk 'hangen' op één been. En wat meer te proberen rechte bewegingen uit te voeren. Verder kon je er niet veel aan doen. Maar ja... dat had ik in de praktijk ook al ontdekt. Maar gelukkig werkt het wel. En wat meer zitten en minder staan helpt ook veel.

Ergens praten ze ook over 'harde' buiken. Ik heb me altijd afgevraagd hoe dat nu voelt en hoe je dat nu beter kunt omschrijven. Inmiddels weet ik het. Hoe het voelt dan. Maar een andere omschrijving? Misschien lijkt het wel wat op teveel gegeten hebben, maar dan aan de onderkant van je buik...

Alle organen zijn inmiddels aangelegd, ware het niet dat zijn longen en darmen nog niet rijp zijn om buiten de baarmoeder te functioneren. Hij kan het leven dan ook nog niet aan, mocht hij nu geboren worden.

verloskundige

Dat was een vluchtig bezoekje. Kwam ook doordat de 'haptonoom' deze keer ook toevallig de verloskundige was. Omdat we haar afgelopen maandag nog gesproken hadden bij haptonomie waren de meeste vragen (voor zover ik ze had) ook al beantwoord.

Het kindje was goed gegroeit. Iets wat ik wel even wilde weten, omdat ik 2 kilo aankomen toch best weinig vind. Maar gelukkig heeft dat dus echt gaan invloed op die kleine. Het hartje klopte in een lekker tempo en ook mijn bloeddruk was goed: 120/65. Van de voetreflextherapeute weet ik dat hij eigenlijk niet onder de 70 mag, omdat een te lage bloeddruk bij zwangeren ineens kan omslaan naar een veel te hoge. Maar de verloskundige was tevreden.
Inmiddels zit mijn baarmoeder ruim 2 cm. boven mijn navel. Dat merk ik in de praktijk inderdaad ook wel. Ik begin me al aardig 'vol' te voelen....

Met 10 minuutjes stonden we dus weer buiten.
Op de terugweg waren we het er nog overeens dat het toch wel heel soepel verloopt allemaal. Tot nu toe... Zwanger worden is een groot probleem, maar zwanger zijn valt me alles mee. Als ik die kleine niet zou voelen en mijn buik niet zie, zou ik het niet eens merken volgens mij.... Wat niet betekent dat ik er niet van geniet hoor! Ik koester de dagen en de weken die we nog hebben, zeker als ik me zo lekker voel!

21-weken echo

Dat was best even spannend. Ik had totaal geen reden om aan te nemen dat er iets niet goed zou zijn, maar ik wilde het best graag bevestigd hebben.

Kleintje plurk was druk in de weer. Ze kon hem erg goed bekijken. Het hartje, de nieren, maag, blaas, kleine hersenen, navelstreng alles werd uitgebreid gecontroleerd. Ook werd het hoofdje, de buik en het bovenbeen opgemeten. En uiteraard werd er gecontroleerd of hij 2 benen, 2 armen, 2 voeten en 2 handen heeft. Vingers en tenen checken ze niet. Dat is ook lastig, want een eventuele 6de vinger is slecht te zien op de echo omdat daar vaak geen botje in zit. Aan het lipje kon ze ook geen afwijking zien. Alleen het ruggetje kon ze niet bekijken.
Hij was wel druk aan het schoppen, maar draaien deed hij toch liever niet. Dus moest ik me aan gaan kleden (alle gel weer van mijn buik af) en 5 minuten rondjes lopen in de wachtkamer. Daarna buik weer bloot, weer een flinke klodder gel erop en kijken maar weer. Maar hij lag nog prinsheerlijk in dezelfde houding. Met het enige verschil dat hij nu sliep! Hij slikte eens, gaapte eens en... bleef heerlijk liggen. (het zag eruit alsof het prettig was daarbinnen!)
Net toen ze begon over volgende week terug komen (ik dacht al 'Nee hè, het was al zo lastig om deze afspraak te kunnen maken ivm werk. Paul moest er zelfs een vrije dag voor opnemen!"), draaide hij zich eens lekker om. Frummelde wat met zijn arm en sliep heerlijk verder. Nou ja!
Maar nu was zijn rug in beeld en zo kon ze zien dat hij prima gesloten leek te zijn. Gelukkig!

Het oké-stempel is binnen. Wat niet betekent dat er niets mis kan zijn met plurkje, maar voor zover ze kunnen zien is alles oké. En daar gaan we dan voorlopig maar weer vanuit.

20 weken buik

Even voor mijn moeder. (en ook een beetje voor Judith ;) ) Zij is al zo'n 6 weken op vakantie en komt over 2 weken thuis. Om haar niet teveel te laten schrikken van mijn buik hier nog even een foto. (Kan je je vast voorbereiden :-) )

hij is binnen!

Afgelopen vrijdag hebben we de kinderwagen opgehaald. (en nog enkele zakken vol spullen. Want zo'n kinderwagen moet natuurlijk wel direct ingericht met lakentje en dekentje!) We moesten hem alleen nog in elkaar zetten. Paul nam het heft in handen, wat niet verkeerd was. (Mezelf kennende had ik enkele onderdelen zonder gebruiksaanwijzing in elkaar gepast en halverwege vastgelopen met de nodige irritaties op de koop toe.) Paul pakt dit op zijn manier aan:

1) alle onderdelen worden uitgestald.

2) Hij checkt of alles, wat op het lijstje in de gebruiksaanwijzing staat, ook daadwerkelijk aanwezig is. Daarbij leest hij voor en mag ik checken.

3) Er wordt een complete studie gemaakt van de gebruiksaanwijzing en bekijkt de bijgeleverde DVD (ondertussen bekijk ik de onderdelen nog eens extra, betast en besnuffel de bekleding en vraag me af wanneer we nu eindelijk kunnen beginnen....)

4) Hij gaat er eens goed voor zitten, neemt de handleiding erbij en geeft mij stap voor stap opdracht om het ene onderdeel met het andere te verbinden. Binnen het uur stond de wagen in elkaar, zonder dat er een kwaad woord gevallen was. 

Wat ik hiervan geleerd heb?
Volgende keer Paul eerst zijn gang laten gaan! Dat gaat perfect.

dikkertje dap

Jawel: kilo 2 is binnen!

21ste week

Gisteren zaten plurkje en ik op de helft! Precies 20 weken... hoe is het mogelijk? Aftellen eigenlijk al. Ik wil er nog even niet aan denken. Ik geniet nog teveel van dat gewriemel in mijn buik, maar ik heb ook wel het gevoel dat je er vanzelf naar toe groeit. Komt vast wel goed!

Deze week wordt het kindje 27 cm lang van top tot teen en 400 gram zwaar (eh.. licht). "Op je buik zie misschien een donkere streep" staat er in de boekjes. Gelukkig, die heb ik nog niet. Evenals die uitploppende navel vind ik het geen sieraad. Wat wat voor lelijks ik wel ontdekt heb op mijn buik? Niet te filmen, maar het lijkt wel of ik een vacht krijg! :) Oké dat is best overdreven, maar er groeien daar, midden op mijn buik, ineens haartjes!!! Ben ik blij dat ik blond ben en het héle kleine zachte haartjes zijn!!!

Volgens het boekje kunnen grote maaltijden ook lastig worden. Dat heb ik wel gemerkt ja! Meestal gaat het prima, maar wanneer het erg naar mijn bekkie is en ik denk "kom ik schep nog eens op" help ik mezelf dus in de nesten. Daar heb ik dan de rest van de avond last van. Zo leer je het wel weer snel af hoor! Dat dan weer wel...

Ook adem halen kan lastig worden (het is wat dat zwanger zijn, als je al de verschijnselen van die boekjes moet geloven!). Doordat de baarmoeder groter wordt, hebben je longen minder plek, daardoor ben je sneller buiten adem. Dat valt allemaal best wel mee, maar ik merk het wel ietsje. Heb ook wat sneller last van hartkloppingen. Nou ja, kloppinkjes dan...

Deze week ontwikkelt plurkje zijn evenwichtsgevoel. Zou die dan meer rechtop gaan zitten of zo? Geen idee wat ik me erbij voor moet stellen: een evenwichtsgevoel als je continue onder water leeft...

En dat leek me wel grappig: in deze periode ontwikkelt hij zijn eigen slaaphouding. Daar voel ik niets van, maar we kunnen na de bevalling zien hoe hij het lekkerst lag in de baarmoeder! Zijn duim in zijn mond, zijn kin op zijn borst, languit met zijn armen omhoog... ik ben benieuwd! Het wordt zo meer en meer een klein individuutje!

verlate vaderdag

Als verlaat vaderdagcadeautje kreeg Paul gisteren nog een t-shirt. Helaas lukte het me niet om het op vaderdag rond te krijgen, dus die dag moest hij het doen met een kaartje. Zie hieronder waar hij zo lang op moest wachten. (de echo is van 12 weken)

Go to ImageShack® to Create your own Slideshow

20ste week

De baby is rond de dinsdag ongeveer 25 cm. lang. Hij moet dus nog zo 2 keer zo lang worden, maar wel nog 8 keer zo zwaar! Dat zullen we gaan merken komende tijd, want mijn buik schijnt vanaf nu echt snel te gaan groeien. Hierdoor kan vervelende bandenpijn ontstaan. Tot nu toe heb ik daar nog niet echt over te klagen, dus we zullen het wel zien.
Door de groei schijnen mijn darmen ook wat in de knel te komen en luier te worden. Met als gevolg kans op obstipatie. Ook dat is in nog geen velden of wegen te bekennen. Sterker nog, het lijkt soms meer het tegenovergestelde. Na een bezoek aan de voetreflextherapeute gaat het meest weer een aantal weken goed, dus dat moet na woensdag weer beter gaan.
Nog een raar bijverschijnsel van een grotere baarmoeder is een uitploppende navel. Iets wat afhangt van het soort navel dat je hebt, dus je kunt er niets aan doen. Ik heb het altijd lelijk gevonden; ik ben benieuwd wat er gaat gebeuren.
Ik moest wel grijnzen om Paul. Hij kwam een paar weken geleden bij een doe-het-zelf-zaak vandaan. Daar had 'ie een vrouw gezien met een hele dikke buik. Duidelijk zwanger. Maar er zat zo'n raar klein bultje op!
Paul vindt het dus ook niet charmant. Maar goed, ik hem maar vast gewaarschuwd: je weet het maar nooit!

Ik mag wel wat meer gaan eten. Wel zo'n 100 tot 300 calorieën per dag extra. Wauw! Hoe weet ik nu hoeveel dat is?! Ik heb geen idee hoeveel ik er normaal binnen krijg. Dat zal me worst zijn hoor! Ik eet wel gewoon wat ik altijd eet en als ik akelig wordt extra. Gelukkig kom ik nog geen kilo's per dag aan, dan ga ik me wel verdiepen in calorieën.

Deze periode ontwikkelt de baby vooral zijn spieren. Dit doet hij, net als elk ander mens, door te bewegen. Dus hij zal het druk hebben komende tijd! Go for it, kleintje!

hmpf....

Zo af en toe verbaasd en verwonderd het me weer dat er op 22 februari een klein hoopje cellen (embryo) werd terug geplaatst in mijn buik en dat dat is gaan groeien en inmiddels beweegt! Ik kan er soms nog niet helemaal bij met m'n pet. En dat eigenlijk al bij poging twee...

Obelix is inmiddels ook zwanger, maar zij heeft wel 5 (!!!!) pogingen moeten ondergaan. 5 Keer al die hormoonspuiten, 5 keer een punctie en 5 keer al die onzekerheid! En als je van te voren weet dat het bij poging 5 leidt tot een zwangerschap is het niet zo'n probleem, maar dat zeggen ze je natuurlijk niet. Dus na een aantal pogingen begint de moed je toch wel enigszins in je schoenen te zakken...

Bij Kata ging het afgelopen week (weer) mis. Vorig jaar raakte ze zwanger van een prachtig mannetje Otto. Hij werd met 23 weken geboren en mocht 4 minuten leven. Ze hadden nog een aantal embryootjes in de vriezer zitten waarvan er één uit elkaar viel bij het ontdooien en de ander wel terug geplaatst werd, maar niet innestelde. Nu hebben ze net een tweede poging achter de rug. En hoewel haar lichaam 'weet' hoe het moet, lukte het ook deze keer niet... Er waren ook geen embryootjes geschikt om in te vriezen deze keer.
Zij zullen een totaal nieuwe poging met alles erop en eraan moeten ondergaan. Maar voorlopig is het weer wachten. In de zomervakantie hebben ze in het ziekenhuis weer een zomerstop...

Ik schrijf niet zo vaak over anderen. (en behalve Kata, Obelix en Mariëlle zijn er nog zó veel anderen....) Het is ook een weblog over ons, niet over hen. Maar soms heb ik er behoefte aan om alles wat we hebben doorstaan weer eens te overdenken. En dan kom ik automatisch ook bij al die mensen uit die hetzelfde (of iets vergelijkbaars) hebben meegemaakt / meemaken.

Kon je maar garanties geven. Kon je er maar gewoon voor zorgen dat het zou lukken. Waarom de één wel en de ander niet? Waarom soms zó moeilijk?

haptonomie

Wat hebben we afgelopen maandag nu gedaan en wat is er nou zo leuk aan?

In eerste instantie kwam Paul enigszins schuchter binnen, maar dat schijnt voor mannen toch een redelijk normale reactie te zijn. Na een kort gesprekje over wie we zijn en hoe de zwangerschap tot stand is gekomen en tot nu toe verloopt mocht ik me uitkleden. Tot op mijn ondergoed.

Vervolgens mocht ik tussen Paul en haar in gaan staan. En werd mijn houding bekeken. Op één scheve schouder na mocht die er best zijn. Ik heb een rechte rug. Da's mooi. Toen pakte ze een pen en begon een soort tekening op mijn rug te schetsen, met een mooie uitleg voor Paul. Wel flauw dat ze geen spiegel had. Het ging om wervels en andere punten die ze met elkaar ging verbinden. Zo ontstond er een ruit op mijn rug, net boven mijn billen. "Een mooie ruit," zei ze. "Eh... ja... en?" Dat bleek te betekenen dat de binnenkant van mijn bekken mooi recht was zodat er op een redelijk makkelijke manier een kindje door kan. Daar teken ik voor!

Toen moest Paul zijn ene hand op mijn onderrug leggen en zijn andere onderaan mijn buik. Ik mocht er niet naar kijken, maar moest zijn vingertoppen voelen. Da's nog een soort lastig! "Ja," zei ze, "dat komt omdat je moet leren te voelen met je lijf, niet met je hoofd. Hebben we allemaal hoor hier in het westen!"
Afijn na een tijdje concentreren ging het beter. Nu je beter voelt, is ook je bekkenbodemspier ontspannen. (oeps waar hebben we dat meer gehoord? die hele toestand rond vaginisme stond in het teken van ontspannen bekkenbodemspieren... en nog kan ik het blijkbaar niet goed genoeg.... hmmmm) Toen mocht Paul heel voorzichtig met mij gaan bewegen, wiegend heen en weer en later ook rondjes. Ik mocht niets doen, alleen maar me laten bewegen door hem. Dus geen tegengas en zeker niet mee gaan werken. Dat lukte me nog best aardig en dat voor een regelneef! ;) Het deed me ook erg denken aan dansles. Toen moest ik ook netjes volgen....
Dit mogen we de komende weken thuis gaan oefenen, want die bekkenbodemspier moet je goed kunnen ontspannen. Op dat moment kan er op de gemakkelijkste manier een kindje doorheen. Dat klinkt heel logisch.

Daarna mocht ik op een bed gaan liggen met haar aan één kant en Paul aan de andere. Zij legde haar hand op mijn buik en vertelde ondertussen dat kinderen als ze zó klein zijn alleen maar goed en kwaad kunnen onderscheiden. En dat kinderen heel erg nieuwsgierig zijn. Ook als ze 20 cm. zijn. Zo zal ons kindje voelen dat dit goed is en zijn nieuwsgierigheid overwinnen en eens gaan onderzoeken wat dat nou is... die hand op die buik. Maar bij haar hand gebeurde er niet zo veel. Na een tijdje haalde ze haar hand langzaam weg en mocht Paul zijn hand neerleggen. Al snel voelde ik het hard worden onderin. Er was er één op onderzoek uit! Langzaam kroop hij in Paul zijn hand en ook hij kon hem voelen!! Daar draaide hij wat heen en weer tot 'ie een lekker plekje gevonden had en rustig ging liggen. Ook dit hebben we de komende weken als huiswerk opgekregen.

Ondertussen vertelde ze dat het logisch was dat hij dat eerder zou doen bij Paul zijn hand, dan bij haar hand, omdat Paul voor het kindje vertrouwder is. Ondanks dat hij Paul nog nooit heeft gezien, voelt hij dat haarfijn aan.
Ze vertelde ook het één en ander over opvoeding. Heel fijn om allemaal te horen! Hoe schuchter Paul naar binnen ging, hoe enthousiast hij weer naar buiten kwam. Heel gaaf!

Die avond zijn we direct aan ons huiswerk begonnen. En jawel: hij deed het weer! Helemaal geweldig!!! Dinsdagavond lag ik even in bad met mijn hand op mijn buik en het kindje kroop ook in mìjn hand. Echt een ongelofelijk gevoel. Bijna ontroerend!
Ik ben gewoon nu al trots op hem. Dat 'ie kan voelen dat daar een hand ligt! En dat is ons kind hè? Wauw!!

O, wil je meer lezen over haptonomische zwangerschapsbegeleiding? Klik dan hier. Dit is een algemene site, dus de therapeut (begeleider, what ever..) is niet dezelfde. Hier nog een site over haptonomie, ook interessant.

In de klas....

"Juf, wat praat je raar..."

"Dat komt door de baby!"

"Nee jongens, in dit geval komt het door het snot in mijn neus..."

ziek? nee hoor!

Ik geloof dat het op z'n retour is! Mijn stem gaat het steeds beter doen. Het klinkt verkouden, maar dat is niet erg. Ik voel me ook niet meer zo belabberd als gisteren, gelukkig.

Vandaag gewerkt, zei het rustig aan, en vanmiddag lekker naar de voetreflextherapeute. Nu zit het in mijn hoofd iets minder vast en ik kan weer beter adem halen door mijn neus. Vannacht werd ik zelfs wakker omdat ik dicht zat! Dat is me toch nog nooit eerder overkomen.

Maar de laatste week slaap ik toch wat minder dan voorheen. Of dat nu komt van het zwanger-zijn, of van de verkoudheid? Ik weet het niet. Normaal gesproken kan je zo ongeveer een kanon naast mijn bed afschieten, maar nu slaap ik veel minder diep. Lijkt me ook wel logischer en handiger om straks het kindje te kunnen horen...
Paul slaapt ook behoorlijk vast en hij wil graag een babyfoon. Wij wonen in een redelijk oud huis, wat best gehorig is. Daarom leek het me geen 'must,' maar hij vindt dat als hij overdag thuis is, hij ook 's nachts eruit moet zodat ik kan slapen om weer te kunnen werken de volgende dag. Zéér nobel streven, wat ik zeker niet wil tackelen, dus die babyfoon die kopen we dan maar. Kan altijd handig zijn!

ziek?

Snotteren, hoesten en keelpijn had ik al. Tot het vandaag ook op mijn keel sloeg. Met het uur bijna kon ik minder goed praten. Vanmiddag om 15.30 uur maar snel naar huis. Vervanging proberen te regelen voor morgen en mijn bed in.

Inmiddels is er niet veel meer over dan een zacht gefluister... dat wordt morgen echt niets. Zonder stem in een kleutergroep...

Even opgezocht of het kwaad kan voor de baby, maar dat valt gelukkig mee. Dat kleintje heeft er niets van. Ik moet alleen geen koorts gaan krijgen. Dan moet ik een normale paracetamol. Niet één met codeïne en/of coffeïne.

O, de haptonomie was heeel erg leuk! Daar later nog een keer een aparte log over!

Update: morgen toch maar werken. Vervanging is best lastig te vinden voor morgen en mijn stem wordt langzaam beter. Het is ook maar een half dagje, dus het zal vast beter gaan dan vandaag.

had ik het maar nooit geschreven...

... dat ik altijd prima en lang slaap....

Afgelopen nacht dus een nacht van 2 uur aaneengesloten en wat haze-slaapjes tussendoor. Niets voor mij! Zelfs die nachten voor de puncties sliep ik! Ik weet niet wat het is. Die weerstand is ook finaal aan gort geslagen...

Heb nog steeds keelpijn, ben verkouden geworden, snuit me helemaal het apezuur met bloedneuzen op de koop toe (schijnt een zwangerschapskwaal te zijn. Laat ik er ook 'ns één hebben ;) ) en na zo'n nacht als vannacht voel ik me dus behoorlijk belabberd.

Ik weet dat ik een paracetamol mag, maar dat wil ik liever (nog) niet.
Vanavond maar eens bellen of de voetreflextherapeute nog ideeën heeft. Zij helpt ook goed tegen zwangerschapskwaaltjes schijnt, dus wie weet helpt het ook bij belabberd zijn...

Met kleintje bos gaat het prima volgens mij, die was vannacht heel rustig en vanmorgen onder schooltijd trappelde hij er vrolijk op los. Die denkt ook 'mamma houdt zich wat op de vlakte, dan is het tijd voor mij! yeah!!'

update: ik mag woensdagmiddag al naar haar (wie? de voetreflextherapeute) toe! Ze had zelfs een heel protocol voor zwangere die verkouden zijn. Nou als ik me daar niet op en top fit van ga voelen....

weerstand

Ik ben nogal gevoelig voor aften. Van die gemene witte plekjes in je mond die hoe dan ook een week blijven zitten. Poetsen met Zendium verminderd het enorm, maar soms ben ik nog steeds de klos. Wanneer ik op mijn wang bijt bijvoorbeeld kan ik erop wachten dat er één ontstaat. Het schijnt te maken te hebben met je weerstand en vitamines. Maar wat ik eet, slik en doe... echt ervan af komen lukt me niet.

En wat deed ik vorig weekend? Juist finaal en hard op mijn wang... ai ai ai... na een dag was er zo'n klein wit dingetje in beeld dat nog geen pijn deed, maar waarvan ik wist dat het niet lang meer zou gaan duren. Des te vreemder vond ik het dat het zonder pijn binnen een week weer verdwenen was.
Heb ik dan toch ineens een giga weerstand??? En dat terwijl er nog één mee zit te eten van binnen?

Maar dat was te vroeg gejuicht. Geen aften deze keer, maar na een drukke week met minder slaap en gisteren een chagrijnig dagje, werd ik vanmorgen (ook weer veel te vroeg, het lijkt wel of ik niet meer kàn uitslapen!) wakker met een irritante keelpijn. En na mate de dag vordert wil het maar niet weg. Sterker nog... ik voel me er niet fitter op worden.
En aangezien ik vanmorgen al om 8.45 uur uit mezelf wakker werd (mensen die mij kennen weten dat ergens tussen 11.00 uur en 13.00 uur echt niet gek is voor mij), ga ik er zo toch nog maar even een uurtje in.

Slaap is tenslotte toch nog het beste medicijn...

19de week

Deze week verdwijnen de donshaartjes weer, lees ik hier en daar. Daarvoor in de plaats verschijnen de echte haartjes. Die in de meeste gevallen ook weer zullen verdwijnen voordat de baby geboren wordt. Ik ben benieuwd.
In de klas heb ik het boek "Het grote wonder" liggen. Eén van de ouders heeft me het geleend. Je moet even voorzichtig zijn met enkele plaatjes, maar de foto van de baby met al die donshaartjes op zijn hele lijfje en grove wenkbrauwen vinden ze helemaal geweldig. "wil je die oude baby nog een keer laten zien juf?"
De baby krijgt nu ook echte wenkbrauwen en is super lenig. Volgens het boekje steekt hij net zo makkelijk zijn duim als zijn teen in zijn mond!

Met mij zou het beter moeten gaan dan in het begin. Ik zou meer energie moeten voelen en zo. Leuk bedacht, maar ook aan die energie komt een eind. Na een week school met op maandag een schoolreisje, op dinsdag gespreksavond en donderdag een lange dag met vergadering en super warm en benauwd weer, is zelfs die energie lichtelijk op aan het raken. 
Ik schijn ook snel duizelig en bleek te kunnen zijn. Duizeligheid valt mee, zolang ik maar op tijd eet. Donderdag had ik een soort hongerdag of zo. Om 15.00 uur was al het eten wat ik meegenomen had op. Soms hebben we nog wel eens ergens een pak koekjes op school, maar helaas... dat ook niet meer. Toen heb ik me maar op de suikerklontjes gestort. Hielp ook....
Bleek-zijn valt volgens mij wel mee. Nu ben ik nooit zo blozend, maar ik hoor het niemand zeggen. Ze hebben het wel allemaal over mijn buik.

Men vindt hem erg mooi! Vooral de moeders van de kinderen uit mijn groep zijn er erg enthousiast over. Het leuke is nu ook dat mensen die niet op de hoogte waren het nu kunnen zien.

Zelf 'vergeet' ik het nog steeds zo af en toe. 's Avonds in bed vraag ik me wel eens af wanneer ik uit deze superdroom wakker wordt. Maar wanneer ik dan weer een plopje voel, lijkt het weer helemaal echt. Ik voel hem nu al meerdere keren per dag en ik moet zeggen: het lijdt behoorlijk af! Concentreren op andere dingen is dan echt even heel moeilijk.

gevoeld van de buitenkant?!

Zit ik afgelopen maandagavond met mijn handen op mijn buik, in mijn broek (à la Al Bundy) leek het toch net alsof ik iets hards voelde. Geen stomp of stoot, als ik mag raden zou ik voor het hoofd gaan. Dus ik zo rustig mogelijk, maar toch ook zo snel als ik kon naar Paul, die gelukkig maar 2 meter verderop zat. Ook zijn hand erop.

"Voel je het?" vroeg ik hoopvol...
"Ja... ik voel wel iets hards ja...."
Het gematigde enthousiasme viel me enigszins tegen. "Dat is 'm!"
"Nou... gisteren was je buik ook hard...."
"Ja, maar dat was mijn hele buik, nu is het alleen dit plekje. En trouwens nu is het toch weer weg?"
"Hmmm... ja, da's wel waar.... hmmmm"

Oké, dan nog even niet. Dan koester ik hem nog wel even alleen. Toch jammer dat een man niet zwanger kan zijn. Misschien moeten we één van die andere toch terug laten plaatsen bij Paul :) Kan hij ook genieten! Maandag gaan we naar haptonomie. Misschien kan zij hem overtuigen???? *hoop hoop hoop*

Er zit één kilo bij!!!!!!

op school...

"Kijk déze juf heeft een baby in haar buik!" hoor ik een moeder van een jongste kleuter zeggen als ze langs mijn lokaal lopen na schooltijd. Het kind komt de klas in en vraagt vrijmoedig: "heb jij een baby in je buik?" "Ja, kijk maar," zeg ik, wijzend op mijn buik. "Voelen?" vraagt hij nog, terwijl zijn kleine plakkerige handje al op mijn buik ligt, "Ja! ik voel hem!!"

Is hij toch nog eerder dan Paul en ik! ;-)

 

hebbe...

We zijn eruit! pffff, wat een gedoe, zo'n kinderwagen uitzoeken.

Eerst hebben we al onze vrienden bestookt met vragen over hun kinderwagen (toch handig als je uiteindelijk één van de laatste blijkt te zijn). Welk merk hebben jullie, waarom die, en zou je hem weer kiezen. Zo kregen we al wat tips zo hier en daar en vooral die ene vonden we erg grappig: "Nou, wij zijn een winkel binnen gelopen en hebben gevraagd wat de voor- en nadelen zijn van hun 2 meest verkochte kinderwagens." Dus, nadat we 3 types op het oog hadden, zijn we de winkel binnen gelopen en hebben gevraagd of ze voor ons de voor- en nadelen van die 3 kinderwagens konden opnoemen.

Uiteindelijk is deze het geworden:

De Bugaboo Cameleon Denim

Een kinderwagen in spijkerbroekenstof. Het leek me helemaal grappig. Met een oranje voetenzak voor als hij groot is en kan zitten i.p.v. liggen.

Over een week of vier kan hij geleverd worden.

Toch vond ik het best apart om zo'n duur ding aan te schaffen, terwijl er nog van alles kan gaan gebeuren. Om het niet te doen is nog onlogischer, de kans dat er één nodig is, zo ergens in november, is toch altijd nóg groter. ;) Maar het ontlokte me toch de vraag "Wat nu, als het mis gaat?" De verkoopster vertelde dat ze de wagen en alle andere dingen die we kochten bij hen (tot aan de luiers toe) dan terug namen en wij ons geld terug kregen.

Tja het is misschien een rare vraag. Misschien komt het door het hele traject waar we doorheen gegaan zijn, waardoor ik er niet 'zomaar' vanuit ga dat het allemaal 'zomaar' goed komt. Ik lees het vaker op het ivf-site-forum dat vrouwen (en zelfs mannen!) na zo'n behandeling toch vaak anders bezig zijn met een zwangerschap dan wanneer je op een natuurlijke manier zwanger geworden bent. Misschien ligt het daar aan... ik weet het niet. Het doet er ook niet toe.

weetjes...

Zit ik hier met die kaart van de verloskundige thuis. Die moet ik elke keer wanneer ik er heen ga meenemen. Zij hebben een gekopieerde versie waarop ze dezelfde gegevens bijhouden.
Maar ja... ik ben juf, geen verloskundige en er staan me daar toch termen en afkortingen op! Daar houd ik me nieuwsgierigheid echt niet mee onder de duim. Lang leve 2007 en het internet. Want daar vond ik deze site, waar alle afkortingen op uitgelegd staan. Yes! Zo weet ik nu dat 'cystitis' iets te maken heeft met een blaasontsteking.
Ook staat er 'SFU' waarbij de verloskunige de eerste keer 'S+3' heeft bijgeschreven en nu 'N-' Dat kan ik niet uitstaan! Wat betekent dat??? Blijkt dus te maken te hebben met de hoogte van de baarmoeder. De S staat voor schaambeen (+3 zal dan wel het aantal cm. zijn die het boven het schaambeen uitsteekt) en N staat voor navel (- zal dus wel iets eronder zijn).

Het is misschien idioot om dat allemaal uit te gaan zitten zoeken, maar ik wil dat weten en begrijpen.
Mijn bloeddruk was trouwens 120 om 70, dus netjes.

Ook de uitslagen van van de nekplooimeting waren binnen. De nekplooi was mooi klein en in combinatie met de bloeduitslagen was er geen vergrootte kans op een kindje met het syndroom van Down. Let wel: geen vergrootte kans! Maar zorgen maak ik me daar niet over. We zien het wel.
De ijzer- en suikerwaardes in het bloed waren prima. En dat terwijl ik een uur voor het prikken nog een taartje gegeten had! "Je kunt het hebben" zei de verloskundige.

Toch heb ik daar mijn vraagtekens wel eens bij, want ik merk nog steeds dat ik op tijd en regelmatig moet eten. Ik loop met van alles en nog wat aan eten te sjouwen gedurende de dag, voor het geval dat ik ineens akelig wordt. Nu heb ik dat normaal gesproken ook enigszins, maar tijdens die zwangerschap is dat wel een beetje erger. Gisteren nog in de klas. De kinderen moesten naar huis, maar ik kon het echt niet langer uitstellen tot mijn boterham. Dus daar ben ik maar vast aan begonnen. "Hé juf, waarom ga jij al eten?" 

18de week

"Waarschijnlijk voel je je nu heerlijk, op een paar kleine zwangerschapkwaaltjes na. Nu is een goede tijd om eens na te denken over eventuele namen voor je kindje. Een leuke tip is om eens te kijken op www.kindernamen.nl"

Haha! Bovenstaande staat op één van de vele sites geschreven. Ik moet er wel een beetje om grijnzen. 'Eens na gaan denken over namen.' We hadden het de tweede week dat we wisten dat er een kindje zou komen al rond. De meisjesnaam had nog even een discussie puntje (volgens Paul was het helemaal niet nodig: hij had het tenslotte op een accoordje gegooid met de dokter -de lolbroek- ), maar ook die was vrij snel rond.

Verder gaat hij deze week flink aan het trappelen, duikelen en buitelen. Ach ja, hij heeft de ruimte nog, waarom ook niet?
Hij schijnt het ook te kunnen voelen als ik over mijn buik aai. Dus als je denkt wat zit die zichzelf te koesteren? Nee! Dan koester ik dat kleine wurm daarbinnen.

Wat dat koesteren betreft kan ik niet wachten tot ik hem in mijn armen heb hoor! Zeker niet als we hem weer eens gezien hebben op zo'n echo. Dan stroom ik een soort over van liefde en wil ik hem eigenlijk even heel erg dicht bij me houden en platknuffelen. Dichterbij dan hij nu is kan hij nooit meer komen, maar toch is het anders.
Wij zijn thuis nogal van de 'apen-liefde' wat zoveel inhoudt als platknuffelen tot je piept. En dat lukt niet als ie nog binnen zit, helaas....

O, enne... hij zou van top tot teen 20 cm. moeten zijn a.s. dinsdag.

bezoek verloskundige en echo

"Een spring in het veld" zei de verloskundige toen ze hem zag.

Ja, vind je het gek, dacht ik nog, ik heb het vandaag giga druk en dit is mijn moment van ontspanning. Dat voelt 'ie en daar maakt 'ie gebruik van.
Paul vond dat 'ie dat springerige van zijn moeder moest hebben. Hij kon het niet zijn, was zijn conclusie.
Maar hij was lekker beweeglijk, dat wel.
Wat groei betreft ligt hij prima op niveau. Niks mis mee. Hij paste nog maar net in zijn geheel op het scherm. Dus bij de 21-weken echo, zal dat wel helemaal niet meer lukken.
Het was wel een zeer gedetailleerde echo, want we konden zelfs zijn iris zien zitten. Ook de ribben en alle knokkeltjes van de ruggegraat.
Alles waarvan ik wilde weten wat het was, kon ze prima beantwoorden. Maar bij één onderdeel deed ze ineens heel vaag. Hmmmm... zou zij al weten wat het is? Zou je dat nu al kunnen zien op een echo?
Wij willen het niet weten. Wat niet weg neemt dat ik wel heel erg nieuwsgierig ben!

Van kop tot kont is hij nu zo'n 12 cm. In de boekjes staat 18, maar dat is dan van top tot teen. Dus dat zal ongeveer wel kloppen, mag ik aannemen.

Het fotootje wat we meekregen is niet zo mooi als bij 12 weken, maar hij was te druk om er eens goed voor te gaan liggen.

aankomen???

Raar hoor, mijn omvang neemt langzaam toe. De centimeter meet inmiddels 6 cm. meer dan in het begin. Maar in kilo's is er nog geen verschil op de weegschaal merkbaar! Er zit er gewoon nog geen één aan!!!
Ik snap er niets van, want er zit echt meer buik aan de voorkant. Ik begon al te twijfelen aan mijn weegschaal, maar die bij mijn vriendin gaf hetzelfde aan! Niks, noppes, nada. Geen kilo.. Ja, 4 ons, maar dat kan morgen weer anders zijn. Ik heb nooit in kilo's geschommeld, maar wel in onzen.

Hoe kan dat nou????

17de week

17 weken a.s. dinsdag!!! Het gaat wel erg snel.. 17 is bijna 20 en vanaf de 20 ga ik, voor mijn gevoel, al weer aftellen... Het is leuk hoor, heel leuk, maar niet te snel....

Volgens de boekjes is hij deze week zo groot als een tandenborstel. (wat doorgaat voor 18 cm.) Ik moet het vanaf deze week lekkerder vinden om op platte schoenen te gaan lopen doordat mijn gewrichten onder invloed van de hormonen soepeler worden en daardoor kwetsbaarder zijn. Zo loop ik o.a. meer kans mijn enkels te verzwikken.
Ik merk er niets van hoor, maar mijn enkels zijn nooit het sterkste onderdeel van mijn lijf geweest, dus ik ben benieuwd.

Wat me verraste was het regeltje waar stond geschreven dat hij vanaf deze week geluiden kan horen, zij het erg doffe geluiden. Ik dacht dat het pas met 20 weken kon...  Dat klinkt toch wel erg grappig!
Van mijn ouders kreeg ik, weken geleden al, een heel mooi tingel-ding voor op je buik. Officieel heet het een baby bel. Die draag je aan een lang koort tot onder je buik en de baby schijnt het (rustgevende) geluidje te kunnen horen. Later hang je hem boven de wieg en herkent de baby het geluid. Gelukkig is het een mooi, hoog, bescheiden geluidje en heeft het niets weg van een koeienbel.
Ik ben benieuwd of het de baby niet irriteert. Mij irriteren steeds terugkomende achtergrondgeluidjes nogal eens. Terwijl Paul die geluidjes niet eens gehoord heeft. Hopelijk lijkt 'ie op Paul, want ik vind het een heel mooi sieraad.

overdreven voorbereiding...?

Ik ben niet alleen eigenwijs (zie logje 23 mei 2007), maar ook nog een controlfreak... (Al mijn ander negatieve eigenschappen houd ik voorlopig nog even voor me hoor! Dit was wel weer genoeg)

Als ik straks eerst de kleine naar het kdv moet brengen om 7.30 uur kan ik pas om 7.35 uur richting mijn werk. Terwijl ik nu al om 7.30 uur op school zit. Niet dat dat moet van iemand, maar ik vind dat prettig. Dan kan ik me voorbereiden tot 8.00 uur en even thee halen en bijpraten en om 8.20 uur voor de klas.
Als ik na het afleveren van kleintje om 7.35 uur naar school vertrek ben ik daar tegen 8.00 uur pas. Dat kan best, als ik alles de dag ervoor gewoon helemaal klaar leg. Geen probleem. Maar omdat nu voor het eerst uit te testen als je ook je kind voor het eerst weg moet brengen... dat lijkt me wat veel stress voor een controlfreak.

Dus ik woensdagochtend om 7.35 uur van huis vertrokken (nee, ik was niet zo'n neuroot om een baby-pop in Maxi-Cosy af te leveren bij het kdv - zo erg ben ik dan weer niet!). Rond 7.55 uur was ik op school. Alles lag klaar, in principe kon ik mijn tas neerzetten en richting thee...

Tjoh! Ik had gewoon nog tijd over!
Enne... dat uitslapen was ook niet verkeerd...
Heb ik dat dan al die jaren toch verkeerd aangepakt... ;) Misschien moet ik van dat uitslapen de komende maanden nog even gaan genieten....

bla bla bla

Ik voel me toch wel wat beter dan in het begin. Ik kan niet zeggen dat ik me rot gevoeld heb, totaal niet. En door alle hormonen die ik al spoot vóór de zwangerschap heb ik het verschil van daarvoor en tijdens ook niet opgemerkt. Wat energie betreft was dat al weken voor de zwangerschap veel minder. Zo'n behandeling gaat je toch niet in je koude kleren zitten...
Maar sinds een paar dagen heb ik toch wat meer energie merk ik. Ik zie klusjes ed. wat beter zitten, met als resultaat dat er gewoon meer gebeurt hier. We hebben het kastje waar we de commode van wilden maken onder handen genomen. Dus dat is ook vast klaar! Nu ga ik me maar eens wat meer met de wieg bezig houden.

Het enige 'nadeel' aan je beter voelen is dat ik soms weleens 'vergeet' dat ik zwanger ben. Met als gevolg dat ik dus schrik als ik mezelf zie of even naar beneden kijk. Maar ook dat ik ineens denk: "hij zit er toch nog wel?" Aan de andere kant 15 cm. verlies je niet zomeer even, dat merk je wel... "maar zou 'ie het dan nog wel doen?"
Al met al ben ik blij dat we volgende week weer even mogen kijken en luisteren...

kinderdagverblijf deel 2

We zijn eruit! Dit gaat hem worden...

We hebben inmiddels de papieren ontvangen van het kinderdagverblijf uit de plaats waar ik werk. Op zich klonk dat niet verkeerd, hoewel die ene hier in onze plaats een wel heel goede indruk achtergelaten had. Ook financieel liggen ze aardig op één lijn. Ware het niet dat er wat meer flexibele mogelijkheden zijn bij het kdv in Alphen. Daardoor is dit kdv ook aantrekkelijker op het financiële vlak.
Bovendien valt dit kdv onder een Christelijke Stichting. Niet dat dat nu een must is voor ons, de zorg en aandacht voor kinderen vonden we belangrijker, maar we vinden het wel een prettig idee dat er voor het eten gebeden wordt, liedjes geleerd worden en christelijke feestdagen worden gevierd.

We hebben het bij onze werkgevers zo weten te regelen dat Paul en ik straks allebei 3 dagen gaan werken. Dat betekent voor een 5-daagse werkweek dat we maar voor 1 dag in de week gebruik hoeven te maken van het kdv. Omdat we die dag graag de woensdag willen laten zijn, zal ik plurkje waarschijnlijk rond 15.30 uur al weer kunnen halen.

We gaan er financieel een flinke stap op achteruit, maar we vinden het belangrijk om zoveel mogelijk zelf thuis te kunnen zijn. En zoals het er nu uitziet, zou het moeten lukken.

vol

Zo,  klaar met plassen voor Pregnyl.

Pregnyl is één van de medicijnen die ik heb gespoten én het medicijn wat ze kunnen maken uit de urine van zwangere vrouwen.

Ik heb het maximaal aantal weken geplast in die leuke groene potten. Van de zesde tot de zestiende week. Helaas komen ze deze week de potten pas halen op woensdag (i.p.v. maandag) en waren ze niet zo slim om er 2 potjes extra bij te doen. Dus zitten ze nu al vol en plas ik de komende dagen dus weer op mijn eigen wc. Al met al heb ik 10 weken lang 8 potten per week à 2 liter volgeplast. Dus dat is al snel goed voor zo'n 160 liter. Best knap in je eentje... toch?

Wanneer wij onze kleine ingevroren embryootjes terug gaan halen zal ik niet meer zoveel hoeven spuiten als nu, maar de pregnyl moet ik wél weer spuiten. Dus ooit heb ik ze weer nodig, die Moeders voor Moeders.

16de week

Kleintje moet rond de dinsdag op zo'n 15 cm. zitten. Dat is al best heel wat! Zijn ogen zitten nog dicht, maar door de oogleden en de buikwand heen kan hij wel al licht en donker onderscheiden. Met je blote buik in het zonnetje zal hij zeker merken!
Hij krijgt ook wimpers en wenkbrouwen en nagels op zijn vingers en tenen. Deze week kan je hem voelen, hoewel de meesten dat pas later doen. (best bijzonder dus dat ik hem al voel, al is het nog heeel erg zachtjes en moet ik me super ontspannen en 'luisteren' naar mijn buik.)

Volgens het boekje moet de buitenwereld 'het' nu ook aan mij gaan zien. De buitenwereld die mij kent wel ja. Ik hoor al regelmatig "O, wat een mooi klein buikje al!" Maar of de mensen die mij niet kennen het ook als 'zwanger' interpreteren, vraag ik me wel eens af.

Gisteren liep ik in m'n nakie toevallig langs een spiegel en schrok ik eigenlijk best wel even. Is dat mijn buik? Zeker zonder kleren is hij best al groot en dan te bedenken dat hij nog veeeeeel groter moet worden. "Dat gaat niet passen in mijn vel..." denk ik dan. Maar niet alleen mijn buik, ook mijn borsten en heupen beginnen uit te dijen. Het is echt een heel raar gezicht. Ik ben helemaal niet gewend dat mijn lijf verandert. Ik ben gezegend met een gewicht wat redelijk constant blijft eh... bleef. Vanaf mijn schouders naar boven ben ik het nog gewoon zelf, maar daaronder zit ineens een ander lijf! Ik zie in foldertjes ook nog steeds hele leuke zomerkleding en pas een paar tellen later denk ik 'O, nee, dat hoeft nu even niet.'

Het blijft wennen dat zwanger zijn, maar wel met heel veel plezier!

haptonomie

Zo'n zwangerschaps-puf-club lijkt me nog niet alles. Hier en daar vragend kwam ik erachter dat er ook haptonomie voor zwangeren bestaat. Wil je er meer over weten, klik dan hier. Omdat ik het idee krijg dat dit redelijk in het verlengde ligt van voetreflextherapie (wat is dat ook al weer? klik hier) waar ik erg veel baat bij gehad heb, lijkt me haptonomie ook wel wat.
Dus een via via bekende haptonoom gebeld die ons wil 'behandelen.' Ons, ja, want dat doe je niet in een groep maar met z'n tweeën. (3 eigenlijk: de haptonoom meegerekend)
18 Juni kunnen we terecht. Ik ben benieuwd. Mochten we het toch niets vinden, kunnen we er ook gewoon weer mee stoppen.

En om de zwangerschap zonder gym niet helemaal bewegingsloos te laten verlopen heb ik samen met een vriendin die 2 dagen eerder is uitgerekend (!!) besloten voorlopig maar eens te gaan zwemmen. We starten met de degelijke baantjes en wanneer we denken buik genoeg te hebben gaan we ons eens verdiepen in het zwangerschapszwemmen. Dat lijkt me erg gezellig met haar!

ja?

Twee berichten op één dag? Ja maar deze kan ik echt niet uitstellen!!!

Zat ik gisteravond rustig in een stoel met mijn benen gestrekt, voel ik ineens een plopje! Net onder mijn navel... daar zit weinig of geen darmen en als die er toch zitten heb ik die nooit voelen ploppen. Dat gebeurt meer aan de zijkant van mijn buik of helemaal onderin. Zou dit dan echt die kleine zijn geweest? Ik weet wel dat ik een plopje o.i.d. zou kunnen gaan voelen, maar je verwacht toch ergens een ander soort gevoel als een ander mens(je) je aanraakt... Heel vreemd!

Je begrijpt: vanavond zal ik me weer niet verroeren! Ik doe niks en zal heel stil zitten!
Gaat die versnelling lager van het vorige stukje misschien ook nog lukken. Of sta je dan helemaal in z'n 'vrij'? ;)

één versnelling lager?

Ik doe het liefst 3 dingen tegelijk en dan ook nog snel. Daar kan ik niets aan doen ;) , dat heb ik van mijn moeder en van mijn opa. Zij zijn beiden met hetzelfde sop overgoten. Maar ik merk dat ik nu toch echt eigenlijk in een normalere versnelling moet gaan bewegen en één, hooguit twee dingen tegelijk moet doen. Anders krijg ik steekjes en pijn(tjes) in mijn buik. Wanneer ik me daarna weer rustig houd, gaat het weer over. En daarom maak ik me er ook geen zorgen over, maar zal ik echt goed moeten luisteren naar mezelf. En daar zit het 'm nou net: ook daarin lijk ik op opa en mamma: eigenwijs... een lichtelijk hoog 'ik-weet-het-beter-gehalte' ..... hmmmmm....
Ik moet echt meer doen als oma... zij is veel rustiger....

in de klas II...

kind 1: "Juf, wat is je baby nu aan het doen?"

kind 2: "Aan het slapen joh!"

kind 1: "Ja juf? Voel je dat hij slaapt?"

Was het maar waar! Ik kan niet wachten tot ik hem voel!!!! Zwanger zijn duurt best lang.... *zucht* En je zou toch zeggen dat we dat wachten best lang hebben geoefend....

de pot op...?!

Dat ik nu echt veel vaker moet plassen kan ik nog niet zeggen. Ook mijn moeder, met wie ik afgelopen week een paar dagen heb gecampeerd, verbaasde zich erover dat ik er niet, net als zij, 3 keer per nacht uit hoef. Sterker nog: ik tuk gewoon lekker door!

Maar over de hoeveelheid hebben we het dan nog niet gehad. Ik weet nog dat die vrouw  van MvM op mijn vraag of 1 pot per dag wel genoeg was, lichtelijk zuchtend antwoordde dat ik wel heeeel veel moest plassen om zo'n pot vol te krijgen. Elke week ging het maar net goed, tot dus vandaag...  alle potten zijn vol! Kostbare liters gaan nu dus gewoon verloren op mijn eigen toilet!!!

Hoe bedoel je plasgeitebreier? ;)

15de week

Deze week wordt het kindje zo'n 11 cm. groot. Te vergelijken met een theelepeltje staat in de groeikalender... Mijn buik begint nu zichtbaar groter te worden, maar toch vraag ik me af waar dat theelepeltje dan moet zitten. Zó groot is het nu ook nog weer niet. Misschien is het een heeel dun kindje?? Zijn hoofdje moet zo groot zijn als een knikker en zijn handjes als erwtjes.

Volgens het boekje moeten mijn borsten blauwe aderen gaan vertonen ed. Inderdaad stond ik vanmorgen onder de douche op die ene duidelijke aderen te bekijken.
Ook het bloed in mijn lichaam neemt toe. (nooit geweten dat het bloed toe zou nemen, maar het lijkt me handig wanneer je tijdens de bevalling het één en ander verliest...?) En het is geen lullig beetje: er komt gewoon anderhalve liter bij! Omdat er meer bloed in mij zit, moet ook mijn hart harder werken om dat rond te pompen, daarom slaat het 15 tot 20 keer per minuut extra.

Zelf heb ik van de week mijn eerste zwangerschapskleding gekocht. Ik had zakken vol gekregen waar ik al regelmatig 's avonds een broek van aantrok. Maar het begint nu ook tijd te worden voor overdag. Het zit allemaal net even wat prettiger. Langzaam verdwijnt er het één en ander aan 'gewone' kleding in de bakken onder het bed en komen de grotere broeken en shirts ervoor in de plaats. Dankzij de gulle gever heb ik al een aardig voorraadje en hoef ik niet steeds hetzelfde aan!

5 jaar...

...getrouwd vandaag.
Maanden terug zag ik er toch een beetje tegenop. Prins Willem-Alexander en prinses Máxima waren in februari 5 jaar getrouwd en zij was toen zwanger van hun derde kindje. Toen vroeg ik me nog af of wij ook ooit...

En nu gaan we het vanavond met z'n drieën vieren. Paul heeft ergens iets gereserveerd en loopt mij al de hele dag te pesten omdat ik niet weet waar. Spannend... en leuk, maar het leukst is toch wel dat ik geen carpaccio, biefstuk en alcohol mag!

moederdag

Ik kreeg geen huilbuien bij moederdagen, maar helemaal lekker voelde ik me er nooit bij. Het begon al weken voor de desbetreffende dag: alle folders en etalages bereidden zich erop voor. Alles voor de liefste mamma.

Nu heb ik gelukkig een lieve moeder en schoonmoeder die we dan maar blij gingen maken met iets uit zo'n folder of etalage. Daar richtte ik me zoveel mogelijk op, om er maar niet bij stil te hoeven staan dat er niemand in zo'n folder of etalage stond te turen voor mij...
Soms was dat best lastig, want om me heen werd de ene vriendin na de andere zwanger en ook zij kregen met moederdag iets speciaals.

Nogmaals ik raakte er niet echt door van slag, maar het stak af en toe toch wel. Tot ik vanmorgen een klein pakje ontdekte naast mijn ontbijt. Wauw... voor mij?

Ik weet dat er heel veel mensen zijn die het moeilijk hebben bij zo'n dag als vandaag. Ook mensen die ik via het internet heb leren kennen. Mensen die op zo'n dag als vandaag graag ook iets uit die folder hadden mogen ontvangen en ook mensen die in plaats daarvan op een begraafplaats lopen, omdat ze hun kindje daar moesten achterlaten. Ik denk dan aan Marièlle en Kata...

de 14de week

Deze week is de baby ongeveer 9 cm. Hij krijgt wenkbrauwen en oefent zijn spieren door flink veel te bewegen. Ook zijn stembanden zijn al klaar, maar geluid produceren lukt niet zonder lucht, dus voorlopig horen we hem nog niet.
Tot voor kort kwamen de hormonen vooral los via de eierstokken waar zich nog de restanten van het follikel bevond waar het eitje in gezeten heeft. Vanaf deze week gaat de placenta zijn werk doen. Hij neemt die functie over, hoewel ik daar weinig van zal merken.
Van dat bewegen merk ik trouwens ook nog niets hoor!

Ik schijn niet alleen qua buik wat dikker te kunnen worden, maar ook mijn gezicht, armen en heupen kunnen wat uit gaan dijen. (ik ben benieuwd!) Ik zit inmiddels ook weer op mijn oude gewicht, dus we gaan vanaf nu de kilo's tellen!
Mijn baarmoeder heeft inmiddels het formaat stevige vuist. En dat kan ik wel al voelen. Af en toe voel ik wat trekjes ed. ook aan de zijkant in mijn onderbuik. Volgens de papieren moeten dat de banden van de baarmoeder zijn die 'gebukt' gaan onder het (gigantische) gewicht. Die zullen het nog veel zwaarder gaan krijgen... Ze noemen het bandenpijn, wat me dan direct weer doet denken aan auto's.

kinderdagverblijven

Zo, die hebben we bezocht. Nu was ik wel een beetje bevooroordeeld. Het telefoongesprek bij de één verliep al niet helemaal soepel en daardoor had ik er al een minder gevoel bij.

Toen we daar binnen kwamen ging het eigenlijk op dezelfde manier. We werden in eerste instantie niet binnen gevraagd. We moesten eerst zeggen waar we voor kwamen ed. Stonden we daar buiten in de regen...
Uiteindelijk mochten we naar binnen voor een rondleiding. Er zijn 6 groepen: 2 babygroepen (van 0 tot 2 jaar) van elk 10 kinderen, 2 verticale groepen (van 0 tot 4 jaar) van 12 kinderen en twee peutergroepen (van 2 tot 4 jaar) van 10-12 kinderen.
Verder vonden we het er behoorlijk rommelig en oud. Wat natuurlijk niets zegt over de begeleiding van het personeel! Na 15 minuten stonden we weer buiten.
Maar ik ben (denk ik, o.a. door mijn vak) behoorlijk kritisch. Paul vond het er prima....

Op weg naar afspraak 2. Daar werden we hartelijk ontvangen en mochten direct doorlopen. Ze verwachtten ons. Ze, degene die ik aan de telefoon had gehad, vroeg of ik zwanger was en feliciteerde ons daarmee. (iets wat ik bij die andere miste...) Ook hier hebben ze een babygroep (0 tot 2 jaar) van 10 kinderen en een peutergroep (2-4 jaar) van ongeveer 10 kinderen. Elke leidster inclusief stagiaires stelde zich even aan ons voor. Toen er in de gang een verdwaald kind stond, ging zij voor op ons. Ze werd met zorg en liefde terug gebracht naar haar groep. (prima! denk ik dan....). Het was er schoon en netjes. Aan het einde kregen we een envelop met verdere informatie en een klein knuffeltje mee naar huis. Na 45 minuten stonden we weer buiten. En ook Paul vond deze prettiger overkomen... Dat vond ik wel heel belangrijk, want ik ben zó kritisch en kijk met zo'n andere blik (door het onderwijs) dat ik me afvroeg hoe iemand die dat veel minder heeft, erover denkt. Gelukkig liggen we uiteindelijk wel op één lijn.

In principe hebben wij onze keus gemaakt. Nummer 2. We wachten nog even op informatie van een kinderdagverblijf dat in de plaats waar ik werk zit. Zij zouden info opsturen en mochten we n.a.v. die informatie nog interesse hebben in een rondleiding dan hoorden zij het graag. Op zich ook een prettig gesprek. Maar in verband met de plaats, tijd en financiele opzichten staat momenteel nummer 2 op de eerste plaats....

Wordt vervolgd....

cadaeutjes, kleding en speelgoed...

Velen komen met cadeautjes aan. De giften worden bewonderd en gekoesterd hier. Onze  boekenkast is bijna uit het zicht. Vrijdag komt de nieuwe kast (nog van de aankoopwoede van december) waar we helaas niet meer van alles aan kunnen hangen, dus zal het meeste beneden uit het zicht gaan...

Maar niet alleen volwassenen denken aan dingen die baby's nodig hebben. Ook de kinderen zijn hiermee bezig. Zo kwam vandaag één van hen naar me toe:

"Juf, jij woont toch in Alphen?"
Ja. (een school is in één van de plaatsen om Alphen heen, vandaar de vraag)
"Daar hebben ze toch een 'Bart Smit'?"
Ja.
"Wat leuk! Dan kan jouw kindje daar straks speelgoed kopen. Heb jij daar al speelgoed voor jouw kindje gekocht?"

eh.. nee, nog niet. Sterker nog: alles wat in die kast staat hebben we gekregen. Maar ik loop inmiddels al wel op baby-afdelingen te snuffelen!

na een weekje vakantie in de klas:

"Juf, je buik wordt dikker!"

YES, YES, YES!
En... kinderen en dronkenlui spreken de waarheid, dus nu is het vast niet meer alleen mijn fantasie!!! HA!

De eerste zoen zit ook al op mijn buik. Zomaar ineens drukte één van de kinderen er een kus op. Helaas had ze net in de make-up-hoek gezeten en had ze haar lippen gestift (inclusief kin en wangen) zodat ik nu een vaag rood mondje op mijn groene shirt heb...

Ik zal er voor jou zijn

Refr.
Ik zal er voor jou zijn
Kindje, jij hoort bij mij
Ik wil dat je weet dat je veilig bent
en dat je altijd beschermd zult zijn
Ik bid echt dat God in jou
Zijn plannen voltooien zal
Hij wil zich aan jou openbaren
omdat Hij zoveel van je houdt.

Jij bent door God zo uniek geschapen
Heel jouw wezen is door Hem bedacht
En telkens voordat wij gaan slapen
Dan bidden wij heel zacht
Dat je dromen zult dromen die God je geeft
Zodat je Hem echt kennen zal
Wees gerust mijn kind, je wordt door Hem bemind
Hij blijft altijd heel dicht bij jou.

Refr.

En wees niet bang dat je zult falen
Jij bent groot in Gods koninkrijk
Want ook jij hebt speciale gaven
Waarmee je zegen van God verspreid
Iedere keer als ik je geluidjes hoor
En 'k zie de lach op je gezicht
Ervaar ik telkens weer:
'dit wonder van de Heer
is echt gewild in ons gezin.'

Ik ben er voor jou
in al jouw moeite en verdriet
Wanneer je op je eigen benen
moet gaan staan
En weet dan heel diep in je hart
dat k altijd voor jou kies
Jij bent gewild vanaf het begin
Ik ben nooit ver bij jou vandaan.

Refr.

tekst en muziek: Reni en Elisa Krijgsman

13e week

Aan het einde van deze week zou de baby ongeveer 7,5 cm moeten zijn. (Dan heeft 'ie nog aardig wat te doen, want dinsdag was hij nog 6 cm!) Hij krijgt allemaal donshaartjes over zijn hele lichaam. (hoewel op sommige sites staat dat hij dat pas in week 15 krijgt...) Die donshaartjes (lanugo genaamd) zorgen ervoor dat de huidsmeer op zijn plaats blijft zitten. Die huidsmeer is weer nodig om het kindje op temperatuur te houden en werkt tegen infecties. Het vergemakkelijkt (alsof het daarmee een eitje wordt) ook de bevalling. In week 37 beginnen de donshaartjes te verdwijnen.

Alle organen zijn rond het einde van week 13 klaar en alle energie kan zich gaan richten op de groei van de baby. Ook het vruchtwater neemt toe. Dat dient voornamelijk als stootkussen en om het kindje op temperatuur te houden. Dat laatste kan hij zelf nl. niet. In zijn kaak worden 20 tandjes gevormd, die uiteraard nog door moeten breken. En de ingewanden (met name de darmen) verplaatsen zich rond deze tijd van de navelstreng naar de buik van de baby.
Op de echo konden we het al zien: echte botjes! In deze periode beginnen de botcellen zich te ontwikkelen. Die witte stukjes op de echo (zie dinsdag 1 mei) zijn de botten.

Vooral dat groeien van de baby en het vergroten van de hoeveelheid vruchtwater gaat ervoor zorgen dat mijn buik uit gaat dijen. Het buikje zal nu écht van de baby komen. Hiervoor waren het hormonen en mijn eigen darmen. (indirect natuurlijk ook door de baby!) Er is (gelukkig) geen verband tussen de groei van mij en die van de baby. Gelukkig, want ik zit nog steeds een kilo onder mijn normale gewicht. De afgelopen 2 weken ben ik niets meer aangekomen.
Maar 's avonds heb ik al wel die ene zwangerschapsbroek aan. Want die zit dan wel heel erg lekker! Overdag passen mijn eigen broeken nog wel en ik vind het ook een beetje overdreven om zo'n broek aan te doen dan. "Kijk mij eens zwanger zijn," nee dat voelt een beetje overdreven.
Waren het niet dat ik 's avonds des te meer mijn (voor anderen niet zichtbare buikje) koester. Als een trotse pauw wordt die ge-aaid en bewonderd... hihi

Én, geen onbelangrijk detail: vanaf week 12 is de ICSI-poging verzekeringstechnisch officieel geslaagd. Dat betekent dat mocht het nu mis gaan (brrrr...), we volgens de verzekering opnieuw mogen beginnen met poging 1 voor een broertje of zusje waarbij we dus weer zo'n 3 pogingen vergoed krijgen. En daaronder vallen niet de 2 cryootjes die nog in het LUMC liggen.

verliefd!!

Hahaha! Bovenaan de weblogpagina van a.s. oma staat, n.a.v. het echo-bezoek gisteren, met grote letters en bergen hartjes: Ik ben verliefd!!
Een grote grijns verschijnt op mijn gezicht als ik dat lees.

Maar het is ook het gevoel wat mij bekruipt. Lig je naar zo'n streperig zwart wit scherm te kijken en dan vindt je dat wat je daar ziet lief!? Mijn nuchtere ik komt dan direct in opstand: Hoe kan je nu zo'n zwart wit plaatje 'lief' vinden? Wat is daar nu lief aan??
Geen idee! Maar het is hardstikke lief!!!

En met verbazing kijk ik nog maar eens naar mijn buik, waar je, zonder fantasie, nog niets aan kunt zien.

eerste bezoek verloskundige

Dat was een totaal nieuwe ervaring! Eindelijk eens iemand zonder witte jas! Eindelijk eens een gebouw wat gezellig oogt! Met inplaats van zakelijke archiefkasten, koloniale houten kasten en meubels! En zelfs echte stoffen gordijnen!! Wat een verademing vergeleken bij het ziekenhuis-gebeuren!!!

Het was een uitgebreid gesprek waarbij we heel veel informatie kregen en evenzoveel foldertjes. Maar het leukste was toch wel het hartje wat we konden horen via de (uitwendige!!) echo. Eindelijk gewoon op je rug op een bank waarbij je je benen bij elkaar mocht houden en je broek aan kon blijven!!!
Dat was wel een ervaring hoor, het beluisteren van het hartje. Het maakt meer bij me los dan die echo. Dat is voor mij toch een soort televisiefilmpje van iemand anders..., maar dit? Het voelt als post uit een ver land! Geweldig!!
Verder heeft ze mijn bloeddruk gemeten, 110-70 dus keurig. Hoewel ik door de voetreflextherapeute gewaarschuwd was: hij mag niet lager zijn dan 70. Dat gaat dus nog goed! Een erg lage bloeddruk schijnt bij een zwangerschap ineens om te kunnen slaan in een hele hoge!

Waarschijnlijk moet ik toch nog een keer bloed laten prikken. Dit omdat ze al wel veel gegevens van het ziekenhuis gekregen had, maar de ijzer- en suikerwaardes nog miste. Ze gaat nog even bellen met het ziekenhuis voor de zekerheid, maar anders moet dat nog even over.

We hebben het ook gehad over de nekplooimeting, waar wij voor in aanmerking komen. De andere test (vruchtwaterpunctie en vlokkentest) zagen wij niet zitten, maar daar kwamen we ook niet voor in aanmerking.
Omdat de nekplooimeting plaats moet vinden tussen de 10 en de 14 weken, is er inmiddels wel enige haast bij geboden. Dus thuis meteen gebeld. Kan ik om 10.45 uur al terecht! Dat gaat wel heel snel...
Helaas moet Paul vanaf 10 uur weer werken, dus die kan niet mee, maar a.s. oma stond blij te springen.

Over 4 weken hebben we weer een afspraak staan bij de verloskundige en omdat we via de verloskundige recht hebben op 2 echo's (één aan het begin (meest rond de 10 weken en één bij 20 weken) hebben we de eerste echo bij hun maar op die dag gepland.
Het voordeel van het hele icsi-circus is wel dat we dan zo'n 5 echo's krijgen (inclusief die van de nekplooimeting)!

Update
Het was leuk! Deze keer was het kleintje echt goed wakker. Er bewoog vanalles. Van één hand konden we zelfs de vingers al tellen. (5!!) Hij heeft ook al een neus! Op de uitslag moeten we nog wachten. De meting zag er opzich goed uit, maar dit moeten ze in combinatie met het bloedonderzoek (ja, ik ben weer eens geprikt..) nog gaan berekenen. Nu krijg je geen echte uitslag, meer een vergrootte of verkleinde kans op.
Verder kon de echoscopist me vertellen dat het kleintje nu 12 weken en 3 dagen oud was. Wat dus weer zou betekenen dat hij op 10 november komt... Snap jij het nog? Ikke niet. We houden het maar even op de 13e.

zwangerschapsverschijnselen; zijn dit ze?

Doorgaans heb ik niet zo'n last van schoonmaakaanvallen. Bovendien heb ik altijd gehoord, mocht je er één krijgen: stil in een hoekje gaan zitten en wachten tot het over gaat.

Maar wat me tegenwoordig overkomt? Het lijkt wel of ik het lekker ga vinden...
En het overvalt me op de vreemdste plekken. Niet eens alleen in mijn eigen huis! Vorige week heb ik het schuurtje met alle scheppen, fietsen, karren ed. op het kleuterplein uit staan mesten.
Daarvoor had ik ontdekt dat de plinten in mijn keuken toch wel een schoonmaakbeurt konden gebruiken en dus lag ik op mijn buik de keuken te soppen. En ja, als je dan toch bezig bent, doe je de kastjes allemaal maar effe.
En vanmorgen overkwam me het volgende: Paul is de ladenkastjes op onze kamer aan het verstevigen. Leuk: die doe-het-zelf-pakketjes van Ikea, maar na een aantal jaar worden ze toch wat gammel. En zo kwam al het stof achter de kastjes in het zicht. Ester zou het dus wel even schoonmaken. 3 Vuilniszakken zooi verwijderd en uitgebreid staan stofzuigen. Met als gevolg dat ik nu dus totaal gesloopt ben... De rest van de bovenverdieping komt volgende week wel! (inclusief de binnenkant van de keukenkastjes...)

Had ik toch stil ik een hoekje moeten blijven zitten???

de twaalfde week

De baby (Hij heet eigenlijk pas 'baby' bij de geboorte. Tot die tijd moet je het 'foetus' noemen... maar dat klinkt ook zo marsmannetjes-achtig) ontwikkelt deze week zijn reflexen. Hij kan dus grijpen (schijnt de navelstreng nog wel eens vast te houden) en hij kan zich uitrekken en gapen!?
Hij kan nu ook pijn voelen en duimzuigen.
Hij heeft oogleden gekregen die de ogen bedekken tot de 7de maand. Dat is om de oogzenuw te beschermen.
De baby is ongeveer 6,5 cm groot.

Volgens de boeken zal ik nu gaan merken dat mijn onderbuik iets uitgaat zetten. Uitzetten is nog een groot woord, maar ik voel wel dat er daar wat anders zit dan gebruikelijk. Het voelt wat harder en strakker.
Af en toe heb ik ook last van wat kleine steekjes en krampjes aan de zijkanten van mijn onderbuik. In eerste instantie schrok ik ervan, maar het schijnen oprekkende baarmoederbanden te zijn en ook de baarmoeder zelf die uitrekt.

Maar gisteren voelde het ineens even heel anders. Ik zat rustig in de klas met de kinderen een moederdagcadeautje in elkaar te zetten, toen ik ineens krampjes voelde in mijn buik die verdacht veel leken op menstruatiekrampjes. (de beschreven krampen in de alinea hierboven lijken daar niet op!) Ja, dacht ik, ik word ongesteld. Klopt ook wel want het is al zo lang geleden. Toen dacht ik even helemaal niets. Ik schrok niet eens. Tot ik dacht Wààt? Maar dat moet helemaal niet! Echt van de wereld was ik niet. Als het echt zo gaat, dan houd ik het toch niet tegen. Met dat ik dat dacht trok het ook weer weg. Ik heb daarna niets meer gevoeld. Het zal er wel bij horen, maar ik vraag het dinsdag toch even na...
Maar het meest verbaasde me eigenlijk mijn reactie. Het zit blijkbaar nog niet helemaal in mijn systeem dat er een mensje in mij groeit... Soms zit ik ook te eten en denk ik ineens Oeps mag ik dit wel?

Hoewel aan de andere kant: af en toe kan ik 's avonds niet slapen van alle ideeën en fantasieën over babies ed...

Gisteravond zijn we naar Gouda geweest: een grote babywinkel bezocht. We hebben de kinderkamers eens bekeken. Wat vinden we mooi. En wij lopen weer eens niet mee in de massa. Overal zie je witte meubels en wij willen weer koloniaal! Nu hebben we eigenlijk alleen nog maar een ledikantje nodig, dus zo erg is dat nu ook weer niet. Dat gaat best lukken.
Maar die kinderwagens! De man in Paul kwam echt naar boven. Op de momenten dat ik naar kleur, vorm en boodschappenmandjes stond te kijken trok hij de ene na de andere wagen van zijn plek en begon ermee rond te crossen. Het moest tenslotte wel lekker rijden!
We zijn er nog niet helemaal uit, dus voorlopig testen en kijken we nog even verder....

het is de wereld in...

Was dat het nog niet dan? Jawel, mijn privé-wereld, maar ik leef soms wel eens in twee werelden. Namelijk de kinderen en ouders op school

Na de mislukte eerste poging heb ik de ouders middels een brief op de hoogte gebracht van de reden waarom ik zoveel weg was van school. Ik heb ze daarbij uitdrukkelijk verzocht de kinderen hiervan niet op de hoogte te brengen. Elke keer die bezorgde ogen van enkele ouders... ik voelde me niet prettig bij dat geheimzinnige gedoe. Ik heb de ouders wel gezegd dat ik verder niet over mijn privé leven wilde praten. Dat heeft dan ook niemand gedaan.

Gistermiddag heb ik het de kinderen verteld. Eerst een prentenboek voorgelezen over een navel en een navelstreng ("Wat heb jij daar op je buik" van Jutta Langreuter). Daarna heb ik een foto laten zien van een heel klein kindje (week of 6) in de buik met navelstreng. Vervolgens heb ik een strook gepakt van 5 cm en een strook van 50 cm. En aan de kinderen vroeg ik of je een dikke buik had als er een kindje in zou zitten zo groot als de lange strook. Daar was iedereen het over eens: dat moest een hele dikke buik zijn. Bij dat kleine strookje natuurlijk niet, dat zagen ze zelf ook wel. Toen heb ik ze verteld dat ze maar eens op mijn buik moesten gaan letten, de komende tijd. Want nu zit er een babietje in zo groot als het korte strookje. Dat is nog veel te klein en daarom gaat hij groeien, tot hij zo groot is als het lange strookje. "Ja, en dan komt 'ie eruit hè Juf?" Inderdaad!
"Echt?" vroeg een enkeling. Nu probeer ik ze wel eens meer iets op de mouw te spelden, dus hier en daar keek er één ongelovig, maar nadat ik het serieus bevestigde, ging ook de laatste over de streep.
Heel even voelde ik het meisje naast me vliegensvlug met haar vingers over mijn buik aaien.
En toen barstte het vragenvuur los. "Hoe gaat hij heten?" "Wat is het?" "Wanneer wordt hij dan geboren?" "Krijgen we een andere juf?"

Na alle vragen zo goed mogelijk te hebben beantwoord, hebben we met elkaar allemaal zonnebloemzaadjes geplant. Want als de zonnebloem die dan gaat groeien straks net zo oud is als de uitgebloeide zonnebloem die ik meegenomen had, dan is de baby ook bijna groot genoeg.

Achterin de klas hangt nu een groot vel papier met links een klein groen strookje van een centimeter of 5 en rechts een lange strook van 50 cm. En daartussen plakken we elke keer een strookje als de baby gegroeid is.

Ik heb ervan genoten om het ze te vertellen! Heerlijk!! En dan die reacties van de ouders na schooltijd! Super!! Vandaag kwamen er zelfs al cadeautjes en tekeningen binnen. Fantastisch allemaal poppetjes en kleine poppetjes in hun buik en wandelwagens met babyhoofdjes er net uit. Genieten!!

Ik merk ook aan mezelf dat ik steeds meer ga genieten. Het wordt meer en meer werkelijkheid.

11de week

Deze week kan de baby bewegen. Dat konden we gelukkig al zien op de echo, afgelopen maandag. Hij kan ook plassen en slikken. Vooral die combi leek me iets minder daarbinnen, maar gelukkig schijnt de vloeistof om hem heen regelmatig ververst te worden. (vraag me niet hoe....). Alle organen schijnen gevormd te worden deze week en te functioneren. Daarna is het alleen nog 'maar' een kwestie van groeien.
Deze week krijgt hij ook een iris in beide ogen en piepkleine nageltjes. Ook de haren beginnen te groeien. 

De ivf-arts waarschuwde me afgelopen maandag nog om niet voor 2 te gaan eten. Dit omdat ik aangaf meer honger te hebben. En dat mag ik honger noemen, want ik voel me echt licht in het hoofd worden als ik dan niets krijg. Zo rond 9.30 uur verdwijnt er een appel in. Tegen 10 uur nog een stuk komkommer en aan het einde van de middag vaak nog een kiwi. En natuurlijk nog het ontbijt en mijn middag eten, maar mijn avond eten smaakt me altijd nog het best! Alleen krijg ik de indruk dat die kleine het niet leuk vindt wanneer ik veel tegelijk eet. Wanneer ik echt nog trek heb in dat lekkere eten voor mijn neus 's avonds, begint er in mijn buik het één en ander aan te geven dat het er niet meer in past. Broeken gaan knellen en mijn buik vertoont kleine steekjes. Dus dan stop ik maar... helaas. Ik probeer mijn trek zoveel mogelijk te stillen met groente en fruit, al hoewel er wel een een traktatie van een jarige voorbij komt op school. En zo'n lekker chocoladereepje kan ik meestal toch niet laten schieten....
Inmiddels ben ik 2 kilo aangekomen, maar dat vanuit een min 2 à 3 zit ik dus eigenlijk ongeveer op mijn normale gewicht. Mijn broeken passen ook allemaal nog, overdag dan...

buikje en wieg

Ik begin inderdaad een klein buikje te krijgen. Al is het voor mijn gevoel nog een soort  speklaagje hoor! Maar vooral 's avonds, als ik gegeten heb verschijnt er toch een zwangerig bobbeltje. Afgelopen zondag kon de aanstaande oma het niet laten, zie hier:

Die avond hebben we ook de wieg meegekregen die al jaren bij mijn ouders op zolder staat. Als kind had ik al lopen fantaseren hoe daar ooit mijn kindje in zou liggen. En nu komt dat wel heeel dichtbij. Van mijn moeder begreep ik dat niet alleen mijn broer en ik daar in gelegen hebben, maar ook mijn moeder en haar broers. Mijn opa en oma kochten hem ruim 50 jaar geleden voor haar. Hij zit niet overal meer goed in de verf, maar dat gaat helemaal goed komen. Met mijn trouwjurk (hoe klassiek!!) gaan we hem bekleden. (ja, ik ben op sommige punten behoorlijk traditioneel ingesteld...) Er hoort ook nog een soort hengel ;) bij voor het hemeltje. Met 'we' in 'gaan we hem bekleden' bedoel ik mijn moeder, mijn oma en ik. Het leek me leuk om van zo'n 3 generatie-wieg ook een 3 generatie-project te maken.

tweede echo

Na ons tussen de politie bewaking van Holleeder door te hebben geworsteld, kwamen we nog net op tijd aan op de ivf-afdeling.
Nu was ik niet zo zenuwachtig als de vorige keer. Ik begin het toch te vertrouwen: geen bloed, geen pijn, wel moe en hongerig: dat zou toch goed moeten zijn. Maar éénmaal in het ziekenhuis was ik toch wel blij om aan de beurt te zijn. Was het wel echt goed? Ik vroeg me ook af of de echo in- of uitwendig zou zijn. We hadden ons maar voorbereid op inwendig en: inderdaad.

In eerste instantie een heel mooi plaatje: hoofdje, lijfje armpjes en beentjes, maar... hij lag zo stil. "Doet hij het nog wel?" vroeg ik de arts (dezelfde van de punctie!) "Ja hoor, kijk maar: het hartje knippert nog!" Het leek wel alsof hij sliep, zo stil lag hij, maar na een tijdje kwam er een beetje leven in de brouwerij. De armpjes en beentjes begonnen te bewegen!!! We hebben zelfs zijn elleboog gezien!!! Het duurde alleen niet lang: daarna sukkelde hij weer in slaap...
We wilden nog een filmpje maken van het beeldscherm, maar omdat er niet veel bewoog hebben we het maar achterwege gelaten. We hebben wel 2 foto's meegekregen deze keer. Let wel: het kindje hangt op zijn kop. Dus het hoofdje zit onder... Ach ja... ook hij is er een beetje ondersteboven van ;)

Zij-aanzicht                               Vooraanzicht

 

                                 

                                                                        

                          Hieronder nog de details van beide echo's:

Na de echo hebben we afscheid genomen van de ivf-arts in een kort gesprekje. Hij bevestigde dat de grootte van het kindje (3 cm) prima op schema lag en ondanks dat mijn rechter eierstok nog steeds wat vergroot was door alle gespoten hormonen tijdens de behandeling, was er niets om ons zorgen over te maken. Hij wenste ons een fijne zwangerschap toe. Voorlopig ziet hij ons hopelijk niet meer terug. Maar er liggen nog 2 embryo's in de vriezer daar. 2, Die we ooit nog wel een kans van leven willen geven. Dus: we'll be back!

Nadat we een kaart en een doos bonbons hebben achter gelaten voor de complete afdeling zijn we ons weer in het politie-gewoel gaan storten.
Op naar de verloskundige!!

de tiende week...

Moeder:
Ook al ben je nog steeds misselijk (dus niet!), troost je met de gedachten dat dit voor de meeste zwangere vrouwen over een paar weken over zal zijn. Je buik kan iets dikker geworden zijn, dit heeft echter meer met een maag/darm te maken dan met je baarmoeder Wel begint zo zoetjes aan je taille te verdwijnen. Meet je buik en taille regelmatig om de groei bij te kunnen houden, dit is later erg leuk om op terug te kunnen kijken

Baby:
De baby is nu een foetus, de gemiddelde lengte is 3,5 cm van kruin tot stuit, en weegt 5  gram, dit is te vergelijken met 4 paperclips Je kindje heeft nu al echte miniteentjes! De ogen zijn nu wijdopen maar de oogleden zullen zich sluiten en blijven gesloten tot de 25-27e week. De buitenste geslachtsorganen beginnen zich in deze week te vormen, zo ook de oorschelp en de bovenlip. Maar de mijlpaal van deze week is het kwijtraken van het staartje, je baby begint nu echt op een baby te lijken.

Klik hier voor de site van de bovenstaande tekst.

de pubertijd

Van lichamelijke ongemakken heb ik weinig of geen last. Maar emotioneel voel ik me zoals in de pubertijd. Man, ik heb wat afgejankt en gepraat in die tijd. Mijn moeders oren tuten nog! Altijd mocht ik praten en huilen. Nooit was het teveel. En als mijn moeder er een keer niet was, had ik altijd nog mijn konijn. Een echte. Wit met rode oogjes. Hij is wat natgejankt! (was hij niet de enige met rode oogjes) Het is vast heel lullig om konijn te zijn van een puber..., maar gelukkig is hij nooit verkouden geworden van al dat water... ;) Naast mijn moeder en mijn konijn, schreef ik dagboeken vol. Ik heb ze nog: schoenendozen vol.
Inmiddels heb ik een hele lieve vent, 3 katten en gelukkig nog steeds mijn moeder. Die zijn bij toerbeurt gewoon de pineut....

Het lijkt wel of alles van de behandelingen er nu pas uit komt. Alle stress, alle angst, al de gevoelens van je overgeleverd voelen aan onbekenden die van allerlei onbekende en soms zelfs pijnlijke dingen met je uit gaan voeren.
Maar als je vraagt of ik het weer zou doen als ik van te voren zou weten wat er zou gaan gebeuren? Ja! Vooral als ik het van te voren zou weten. Dan is het een vorm van aftellen. Het ergste is nog: het niet weten wat je te wachten staat. Het niet weten waar je het voor doet. Of je het wel ergens voor doet...
Maar ook als ik het niet zou weten van te voren. Ja, ik zou het weer doen. Niet omdat het het allemaal waard is. Daar kan ik geen goed antwoord op geven. Maar omdat... omdat er voor mijn gevoel geen andere optie is.

Het komt allemaal wel weer goed. Toen ik jaren geleden ooit een (goedaardig) bobbeltje in mijn borst had, wat ze operatief hebben moeten verwijderen, vertelde iemand mij: "Je moet er doorheen, niet er omheen."

Die staat nog altijd bovenaan! Ik ben er doorheen aan het gaan. Dat kost moeite en tranen en tijd. Maar ik kom er wel!

En tussen al die tranen, moeite, woorden en tijd is er zelfs nog ruimte voor geluk. Want ik ben ondanks alles wel heel blij met dat kleine mini-mensje in mij. Zo'n ongelovelijk lief, klein mensje, wat nu al zoveel bij mij losmaakt!

geen roze wolk

Ik ben nu bijna 9 weken zwanger en ik ga steeds meer het vertrouwen krijgen dat het goed komt. Niet dat ik afgelopen dagen nu in zo'n angst geleefd heb, maar om nu te zeggen dat ik er vrolijk doorheen dartelde... nee.

Wanneer ik de kleertjes die aan de kast in de woonkamer hangen bekijk, begin ik me langzaam voor te stellen dat er door die gaatjes van die rompertjes van die kleine spartelende mollige babybeentjes gaan steken. Dat er bovenaan een nog onbekend gezichtje komt te zitten. Soms rood van frustratie, soms breed grijzend (als 'ie op mij lijkt, zeker breed!).

Maar af en toe heb ik het er nog wel moeilijk mee. Moeilijk dat ik alles (nog) niet zo positief (heb kunnen) zie(n). Dat in tegenstelling tot menig andere spontaan zwangere die, vol lof en glorie, blij zwanger zitten te zijn. Ik kan het (nog) niet. En soms voel ik me er zelfs schuldig over. Ik ben over het algemeen iemand die vreselijk kan nadenken en uitspluizen hoe en waarom iets / iemand in elkaar zit. In mijn vak heb ik daar vaak profijt van, maar in dit geval werkt het ook wel eens tegen me. Niet dat ik direct alle leeuwen en beren ga omschrijven en uittekenen, maar onbezorgd en blij zijn is er niet echt bij.

Ergens is dat ook precies waar de verpleegkundige me voor waarschuwde. "Denk niet dat je op een roze wolk komt te zitten. Er is zo vreselijk veel gebeurd, neem de tijd."

Ik begin het steeds beter te begrijpen. Er is geen roze wolk. Ik kan echt wel genieten, maar af en toe komt alles van al de behandelingen weer boven en begint het zachtjes te branden achter mijn ogen.

En ergens begrijp ik het niet.
Alles is toch achter de rug? Ik ben nu toch zwanger?
Waar komt dit nu door? Door mijn karakter van uitpluizen en nadenken? Door de hele voorgeschiedenis? Gewoon door de hormonen? Of door een fijne combi ervan?
Het liefste gooi ik het op voorgeschiedenis en/of hormonen.
Ik wil niet afgeschilderd worden als een zwartkijker....

dat vind ik zielig!

Ik zit met mijn broek los in het zonnetje een boek te lezen.

"Hoe is het met die kleine?" vraagt Paul ineens.

"O, goed hoor. Kijk, hij kan nog wel dicht," zeg ik hem en demonstreer even dat mijn broek best nog dicht kan.

"Nou niet doe-oen! Dat vind ik zielig!!"

aaaaah!

Er zit een piepklein bultje op mijn buik!!!!!

Net onder mijn navel!!!

Ik heb nog nooit een bultje op mijn buik gehad. Ja, behalve die keer dat ik teveel gegeten had, maar toen voelde het niet zo lekker. Nu voel ik niks!

hihi... een bultje. Zal het dan toch waar zijn? hihi

de 9de week

Hij krijgt ellebogen deze week! Hoe is het mogelijk hè? Ongeveer 3 cm groot, aan het einde van deze week zelfs 5 cm en dan al ellebogen!
Ook is nu duidelijk wat hij gaat worden: een hij of een zij...
En hij is zich behoorlijk aan het bewegen. Lag hij anderhalve week geleden nog helemaal stil (handig voor de echoscopiste), sport hij nu al flink in de rondte. Maar hier voel ik nog helemaal niets van.
Wel kan je rond deze tijd een verdikking rond je middel zien. Niet door een 3 cm groot minibosje hoor! Dat komt door de beschermende vloeistof om hem heen. Wel een prettig idee dat 'ie een goede stootbumpel heeft.

van de volgende sites: kindje op komst en babybytes

Zelf heb ik nog steeds weinig last van. Zo één keer in de anderhalve week voel ik me 's morgens eens beroerd, maar dat komt dan meestal als ik me voor het ontbijt niet rustig heb gedragen. Ga ik zonder eten te druk van start (even 3 keer de trap op en af en nog even hier en daar heen voor ik ga douchen en eten is echt te veel), dan gaat het mis.

Rond half 10 ben ik bijna gevaarlijk voor mijn omgeving, zo'n honger heb ik dan. (meestal vult een appel dan prima). En 's avonds kijk ik ook bijna het eten van Paul zijn bord. Maar om nu te zeggen dat ik daar last van heb? Nee.

Wel ben ik af en toe wat mopperig. En op zulke momenten komt alle ellende van voor de zwangerschap weer boven. Dan blijkt dat ik dat niet zo één, twee, drie vergeten kan en het dus ook niet "weg" is. Blij zijn, is daarom soms best raar. Soms ben ik gewoon verdrietig. Dat komt niet alleen door alles wat er is gebeurd hoor! Er holt momenteel ook een flink aantal hormonen van boven naar beneden en terug.
Meestal ben ik niet zo onder de indruk van rondrennende hormonen. Mijn emoties gaan er niet echt door met me op de loop. Rond mijn menstruatie niet, en ook tijdens de behandelingen niet. Gelukkig heb ik een schat van een vent die me dan nog eens grijnzend aankijkt en zegt: "Ach, het duurt nog maar 7 maandjes..." Dat relativeert dan wel weer... Waarschijnlijk wordt het eens tijd voor mijn voetreflextherapeute.

's Avonds wil mijn broek af en toe wat losser en ik ben inmiddels één hele kilo aangekomen. Nu zit ik nog niet op het gewicht wat ik woog voordat ik ziek werd (vlak voor/tijdens de behandeling) maar vooruit er is een groei zichtbaar op de weegschaal.

8ste week

We zitten inmiddels in de 8ste week, wat betekend dat ik ruim 7 weken zwanger ben. Deze week gebeurt onderstaande in mijn buik.

Je kindje is aan het eind van de week 8-11 mm (kruin-stuit). Ook is de achterzijde van de hersenen nu goed zichtbaar. Deze week vormen de geslachsorganen, de jongens krijgen testikels en de meisjes eierstokken. Ook gaat het kindje nu spontaan bewegen, ook al voel je dit nog lang niet. Ook word er deze week hard gewerk aan beenderen en gewrichten.Piepkleine vingerkootjes... bijna klaar om te tellen! Het is leuk om te weten dat je baby nu nog hele kleine zwemvliesjes heeft wat de vergelijking met een kikkervisje (spermacel) goed laat zien.

van de site http://www.kindjeopkomst.nl/html/zwanger/week8.htm

Het begin van de longen wordt nu ook gevormd. Evenals het zenuwsysteem, vooral in de ruggengraat en de hersens. De hersengolven kan je nu al meten. Het hoofdje wordt groter door de hersens.
Het kleine mensje wordt beschermd door de baarmoederzak, gevuld met vloeistof. Binnenin zwemt en beweegt de baby.

Van de site http://www.babybytes.nl/zwangerschap/kalender/week/8

Ik voel me verder prima hoor! Eigenlijk heb ik nergens last van. Niet misselijk. Af en toe wat moe, maar ik vind het nog reuze meevallen. Ik merk dat ik heel langzaam wat meer naar de wc moet. Overdag valt het nog wel mee, maar 's nachts moet ik er meestal één keer uit (nog niet eens elke nacht hoor!), terwijl ik normaal gesproken 's avonds in slaap viel en 's morgens pas weer wakker werd van de wekker.
Verder wil mijn broekriem aan het einde van de dag iets losser. Het zou nog wel passen, maar het voelt niet prettig meer.
Aankomen doe ik nog steeds niet. Pas las ik ergens dat 1 kilo per maand aankomen prima was. Wel raar als je ook leest dat je zo'n 10 tot 12 kilo aan 'mag' komen, hoe kan dat met 1 kilo per maand in 9 maanden? Afijn ik ga bijna naar de 2 maanden en er zit nog geen kilo aan...  Ik ben benieuwd wat voor spurt het gaat worden.

bellen, bellen, bellen

Gisteren het ziekenhuis nog even gebeld om de afspraak te maken voor de tweede echo. Aansluitend krijgen we dan nog een gesprek met de ivf-arts. Dezelfde als gisteren. "En als alles goed is," zei de arts, "schop ik jullie daarna het ziekenhuis uit en wil ik je voorlopig niet meer terug zien." Altijd fijn als een arts dat zegt ;)
Die afspraak hebben we dus gepland op 16 april. Nog een kleine 3 weken.

Vanmiddag heb ik de verloskundigepraktijk gebeld. Met hen heb ik een afspraak gemaakt op 1 mei. Dat hebben we express later gepland, omdat we 16 april nog onder controle zijn van het ziekenhuis.

Het voelt wel steeds echter. Ik ben ook heel blij, maar af en toe denk ik 'O jee, nu komt er een baby waar wij voor moeten zorgen.' Dat klinkt natuurlijk heel gek. Dat was toch waar we al die tijd mee bezig waren? Maar dat is in de loop van de tijd veranderd in 'zwanger worden.' De afgelopen weken stonden meer in het thema 'zwanger blijven' en nu mogen we ineens gaan genieten. Moeten we ons voor gaan bereiden op een kindje en dat was nu juist eigenlijk helemaal uit het zicht verdwenen...

eerste echo

Even heel kort:

Het hartje klopt regelmatig! Het is nu 7,5 mm groot en 6 weken en 5 dagen oud. De uitgerekende datum verschuift dus iets, naar 13 november 2007. Het zit op de goede plek in de baarmoeder. Van de 20% kans op een miskraam die we hadden, zitten we ineens op 5% kans. Ik denk dus toch dat we blij mogen gaan zijn. De kans dat we een gevulde maxi-cosi met friemelende vingertjes krijgen is toch behoorlijk groot aan het worden.
De foto volgt nog.

Nu eerst eten. Tot snel!

Update
Zo nu de rest van het verhaal.

De echokop zat nog maar net in mij (omdat het nog onder de 9 weken is, is de echo inwendig. Exact hetzelfde wat ze altijd doen bij de follikelmetingen tijdens de groei van de eitjes) en ik zag al een knipperend dingetje in een zwart ovaaltje. Inmiddels geleerd door de vele verhalen en sites van anderen wist ik waar ik naar moest zoeken. Yes, dat moest het hartje zijn! Dat was één zorg minder. Nu nog de plek. Maar de arts kon me direct gerust stellen: het zit goed. Niet in een eileider, niet in de baarmoedermond. Gelukkig! Het hartje konden we nog niet horen. Dat kan niet bij zo'n vroege echo. Maar wij hebben het in ieder geval zien kloppen!
Het was trouwens een vreemde arts. Dus ik vroeg haar wat zij was: arts, gyneacoloog, verpleegkundige? Even keek ze me vreemd aan (ja, ik weet het: ik stel soms rare vragen. Maar hé hallo mag ik ff weten wie er tussen mijn benen duikt?!) Ze vertelde dat ze basisarts was en de specialisatie gyneacologie wilde gaan doen. Daarom maakte ze al wel echo's. Volgens mij heeft ze talent, want ze was erg vriendelijk (dat klinkt misschien stom, alsof dat het belangrijkste is. Maar er zijn artsen die heel kundig zijn maar het sociale vermogen van een doperwt hebben. Deze had het duidelijk niet!) Ze bracht de echokop erg goed in en vertelde heel veel (ook heel belangrijk tenslotte!).
Ik wilde ook graag weten waar in de baarmoeder het kindje zat. Links, rechts, hoog, laag. Dat kon ze me ook vertellen. Hij hangt bovenin. Hoog en droog. Toch een leuk idee, nu weet ik waar ik hem plaatsen moet.

Vervolgens kregen we een gesprek met één van de ivf-artsen. Dat werd dezelfde van de terugplaatsing. Fijne man! Hij vertelde ook dat ik direct mocht stoppen met de progestan. Op zich wel prettig, want 3 keer op een dag die pilletjes aan de onderkant erin proppen is niet zo'n pretje, maar om dat nu van het één op het andere moment te stoppen? Dus ik vroeg of ik dat niet moest afbouwen. Nee, dat hoefde niet. Krijgt hij dan geen last van afkickverschijnselen? Nee, want ik maakte die hormonen die in die pilletjes zitten nu zelf aan, dus dat zou goed gaan.
Ben benieuwd... vind het wel raar.

Hij vertelde ook dat we met deze echo geen grote kans meer hebben op een miskraam. Kans blijft er altijd, maar hij is wel heel klein geworden. Enigszins verbaasd keken we hem aan. Hu? Dat is toch pas na 12 weken?
Nee, vertelde hij, dat was vroeger. Omdat ze toen vaak pas rond de 12 weken het hartje konden horen kloppen. Door de technieken van tegenwoordig kunnen we dat eerder zien. Wanneer het hartje regelmatig klopt, is de kans groot dat hij dat blijft doen.

Kunnen we dan echt gaan dromen van een kindje?

 

Op de echo zie je links boven een zwart rondje. Dat is het vruchtzakje. Dus NIET de baarmoeder. In dat rondje zitten 2 stipjes met daartussen een wazige vlek. Dat is ons kindje! Hieronder een detail van het vruchtzakje, met daarin ons kindje, maar het is niet echt scherp. Wanneer je op de foto's klikt worden ze groter.

 

houden van

Ineens realiseerde ik me afgelopen week dat ik al van dit kleine ding houd. Direct vroeg ik me af hoe je van iemand kunt houden zonder het te kennen. Maar het voelt zo.

En als het mis gaat? Zou het dan meer pijn doen omdat ik ervan houd?
Wel nee! Dan doet het even veel pijn. Maar dan heb ik er in ieder geval van gehouden.
Want hoe klein het dan ook is, het heeft er recht op dat ik ervan houd. Het is tenslotte meer dan welkom...

Moeders voor Moeders

Ik liep al dagen te verkondigen dat er een Moeders voor Moeders Muts zou komen. En inderdaad: toch een hoog muts-gehalte. Ze rolde om 19.00 uur het huis in, draaide haar cassettebandje in vliegende vaart af en kukelde om 19.15 uur het huis weer uit...
Het bandje stotterde even toen ze vroeg of ik wist waar Moeders voor Moeders het voor deed en ik antwoorde dat het een icsi-kindje is. (Ik vind het altijd erg leuk om bandjes te laten stotteren!!!)
Paul was ook blij dat ze weer weg was. Na een half uur mompelde hij dat de lucht hier eindelijk op trok. Wat stonk zij naar parfum. Was dat om de plaslucht de maskeren? Pffff

Het leek me zó logisch om mee te doen met Moeders voor Moeders. Mijn moeder heeft het (bijna 31 jaar geleden) gedaan, toen ze zwanger was van mij. Voor mijn gevoel heb ik altijd al geweten dat het bestond en heb ik ook nooit over getwijfeld. Het verbaasd me dan ook dat er mensen zijn die er nog nooit van gehoord hebben. Bij deze: weer een brokkie reclame!

Al met al ben ik 8 grote groene potten en een wit kannetje rijker. En ben ik op de wc aan het klungelen met dat kannetje tussen mijn benen. Terwijl ik ondertussen al die moeders dank die datzelfde gedaan hebben, waardoor ik de pregnyl kon prikken. Ik heb het maximaal aantal weken te pakken. Vanaf de 6e tot de 16e week kan je je urine inleveren. Daarna dalen de hCG waardes weer en is het niet rendabel.

Dus als jullie me missen...  dan ben ik even....

ik kon het niet laten...

Eerst dacht ik "ach... twee bloedtesten zijn toch ook voldoende..."
Maar ik kon het toch niet laten. En ik was nog enigszins verbaasd toen het in het schermpje verscheen...

vandaag precies 6 weken

Komende week gebeurt er het volgende vanbinnen en is het kleintje ongeveer 1 cm. groot.

Het hart begint zich te vormen, samen met de eerste bloedvaten van het bloedcirculatiesysteem. Sommige vrouwen moeten vaker plassen, zelfs 's nachts. Dit is een bijwerking van de zwangerschapshormo- nen. Een sterk wisselend humeur kan een grote domper zijn in de zwangerschap. Wellicht komt het door hormonen, of door angst over al wat nog komen gaat.

Je kan je ziek voelen, en dit kan nog erger worden. misselijkheid en overgeven zijn tekenen van zwangerschap in een vroeg stadium - en hoewel het erg irritant is, is het meestal maar tijdelijk en heeft het geen gevolgen.

De ledematen groeien nu snel, en zien er nu ook uit als armen en benen. Ook de vingers en tenen vormen zich.

van de site http://www.babybytes.nl/zwangerschap/kalender/

Met mij gaat het verder redelijk. Ik begin sinds dit weekend steeds moeier te worden. Maar als ik dan ´s middags ga slapen heb ik ´s avonds een probleem.  Verder heb ik keelpijn en begint er een loopneus te ontstaan.
Maar heel langzaam begin ik ook weer op gewicht te komen. De eerste tijd viel ik alleen maar af. Nu was het al niet veel meer doordat ik begin februari ziek ben geweest en door alle spanning waren de kilo´s er nog niet bij gekomen. Ik weeg mezelf eigenlijk nooit, maar sinds ik weet dat ik in verwachting ben doe ik het zo af en toe. Toen ging de weegschaal alleen maar naar beneden, maar heel langszaam lijkt hij nu weer op te klimmen. Hopelijk gaat hij zo door.
Misselijk ben ik nog steeds bij vlagen, maar overgeven hoef ik echt niet. Dus of je dat nu misselijk moet noemen? Dat vind ik eigenlijk niet.

Vanavond de Moeder voor Moeder uitleg. Ik ben benieuwd. Dan hoop ik eindelijk terug te kunnen geven wat ik heb gebruikt. Maar ik heb begrepen dat daar echt heeeeel veel liters voor nodig zijn. En om nu meer te gaan drinken? Dat verdunt het toch alleen maar?
Goed we zullen wel zien!
Morgen meer...

één woord

Ik loop al een paar weken te dubben of ik dit wel of niet ga opschrijven. Maar toch vind ik dat het erbij hoort. Het heeft me veel tijd gekost om het voor mezelf helder te krijgen. Iets wat me meestal veel sneller afgaat. Maar ik heb het, geloof ik...

Al vanaf de punctie vond ik het zo moeilijk om het hele proces niet meer in de hand te hebben. Tot die tijd dacht ik dat ik het aardig onder controle had, doordat ik zelf spoot ed. Maar nadat ze de eitjes bij me weg gehaald hadden voelde het alsof ik er niets meer aan kon doen.
Het was zó spannend: zou het allemaal wel goed gaan? Wat gaat er gebeuren? Gaan die kleintjes wel door met delen? En toen schoot me opeens het verhaal te binnen uit Lucas 7 (klik hier voor de bijbeltekst), waarin Jezus een knecht geneest door op afstand maar één woord te spreken, zo heb ik die dagen gebeden en geloofd dat God niet eens in Leiden hoefde te zijn. Wanneer Hij alleen maar aan die hele kleintjes daar zou denken, zal het goed gaan.
Het is goed gegaan. Heel erg goed.

En zelfs nu bid ik het nog. Hij hoeft alleen maar aan dit kleintje in mijn buik te denken. (maar ook aan die 2 mini's die nog in de vriezer liggen) Laat staan wat er gebeurt als hij het met één enkele vinger aan zou raken, zoals Michelangelo het eens schilderde in het schilderij 'God created Adam' (God schiep Adam) waar het bovenstaande een (zeer bekend) detail van is.

Maar, hoe dan ook, wat er ook gebeurt, of het goed gaat of niet, nu of later, boven al geloof ik dat Hij het nooit meer los zal laten. Ook wanneer wij het wél los moeten laten, zal Hij het vast houden.

boekjes

Ik houd er helemaal niet van om je kind op te voeden vanuit een boekje en toch heb ik 2 boekjes gekocht. Het eerste 'iets' wat ik koop over / voor baby's en allebei voor Paul.

"Help, ik heb mijn vrouw zwanger gemaakt!" van Kluun.

Voor mannen die hun vrouw zwanger hebben gemaakt en voor hen die dit nog kunnen vermijden.
Wat zijn hormonen en hoe ga ik er mee om? Hoe herken ik een wee als ik er een tegenkom? Waarom doet een bevalling pijn? Wat zijn in godsnaam een perineum en een rompertje? Wat is het nut van de ontsluiting, Daphne Deckers en een tangbevalling? Zijn tepelhoedjes, bedklossen en voedingsbeha écht bestaande woorden? En hoe zit het met de seks?

En het boekje "De leukste spelletjes voor baby en papa" van Nel Kleverlaan

Veel papa’s voelen zich na de geboorte van hun kind een beetje onzeker. Bij mama loopt het allemaal zo vlot en ze gaat met de baby om alsof ze nooit iets anders gedaan heeft. Toch zijn baby’s reuzegemakkelijk! Ze zijn namelijk gek op aandacht. Ze vinden het heerlijk om geknuffeld te worden en vinden het geweldig als je met ze speelt.

Verder durf ik nog geen baby winkel in te gaan, geen grotere bh te kopen zelfs! Deze boekjes afrekenen voelde zelfs al een beetje stiekem...  

pizza

Al een paar dagen had ik me erop verheugd: donderdagavond zouden we pizza eten. Heerlijk. Biologische van de AH. Lekker, lekker, lekker! De oven stond al aan. De pizza lag er al naast te wachten. In de doos nog, dat wel. En op die doos stond: groente en mozarella. Mozarella?????????? Is dat geen kaassoort die ik niet mag???
Even het internet op (lang leve de computer!) en jawel. Geen kazen gemaakt van rauwe melk zoals, camamber, brie en mozarella...
Dag pizza.... terug in de vriezer jij!
Inmiddels wilde ik wel heeeel erg graag eten (ik heb veel meer 'honger' (oké trek!) dan normaal) dus even snel naar de dichtsbijzijnde supermarkt voor een snelle, toch enigszins gezonde maaltijd. Even nog de pizza's gechekt, maar die bestaan niet zonder mozarella!? Dat wordt dus zelf pizza's maken.... En Paul? Die zat tegenover me aan tafel te genieten van zijn pizza. Tja.... hij moet toch op.

toch wel moe?

Na de zoveelste gaap van mijn kant in de kring van de week:

"Juf, je moet vanavond op tijd naar bed!"

5 weken

Vandaag is minibos 5 weken en dus gaan we de 6de week in. Hij moet er ongeveer zo uitzien.

"De ogen in aanleg hebben zich gevormd als kleine kuiltjes en zijn bedekt met huid. Hieruit zullen de oogleden zich vormen. Het hoofd begint ook al duidelijke sporen van een gezicht te vertonen. De neus, oogjes en mond zijn duidelijk herkenbaar in de contouren van het embryo.

Het oor is zich behoorlijk aan het ontwikkelen. O.a. het gehoorkanaal wordt aangelegd. Dit gebeurt allemaal inwendig, uitwendig is nog niets te zien van een oor.

De ribben beginnen nu te groeien en het hart klopt nu twee maal zo snel als dat van de moeder zo'n 140 tot 150 slagen per minuut."

Van de site http://www.menselijkembryo.tk/

Met mij gaat het verder prima. Af en toe wat 'krampjes' in mijn buik, maar het lijkt in de verste verte niet op menstruatiekrampen. Soms zelfs wat steekjes. Zo hier en daar lees ik dat dat het 'uitrekken' van de baarmoeder kan zijn of zo. Het zal wel... Hoe groot minibos nou echt is vraag ik me af. Op de site van bovenstaande tekst staat dat hij inmiddels al 15 mm is, maar op andere sites lees ik ook wel 5 mm. Ach... als hij maar groeit en klopt. Dan vind ik het prima!
Last van misselijkheid heb ik niet echt. Ik merk wel dat ik 's avonds wat moeier ben dan normaal, maar ook niet echt gigantisch...

Heb van de week voor de grap eens een pot augurken gekocht en er maar eens één geproeft, maar nèh... nog hetzelfde als daarvoor. Best lekker, maar om nou zo maar een augurk naar binnen te werken?

We beginnen heel langszaam wel aan het idee te wennen. Paul gaat van de week een traphekje maken. Bovenaan de trap is wel een soort hekje, maar daar kan je zo doorheen vallen. Dat hadden we al een paar weken geleden bedacht: voor kleine logeetjes is het best gevaarlijk, dus dat gaan we eerst maar eens aanpakken. Paul kreeg al hele verbouwingsplannen op zijn heupen. Hij rende nog net niet naar zijn gereedschap, maar vertelde me wel even fijntjes dat op vakantie gaan deze zomer er niet in zit. Geen tijd voor... zo druk.... Ik heb er gelukkig nog wel een weekendje uit weten te slepen. Dus...

Maar wanneer mensen om ons heen erg enthousiast worden, voel ik mezelf direct terug trekken en alle mitsen en maren benoemen. Beetje dromen is leuk, maar niet te enthousiast. Het is nog zo ieniemienie. Soms vraag ik me zelfs nog wel eens af of het wel waar is.

tweede bloedtest

Vanmorgen weer lek geprikt door dezelfde 'prikkoloog' als dinsdag. "Heb je je telefoonnummer al doorgegeven?" vroeg ze me weer. Afgelopen dinsdag was ik dat in de stress vergeten. En als je niet op de bellijst staat, dan bellen ze je niet.... oeps gauw nog even geregeld toen.
Deze keer had ik dat dus al gedaan.
Dinsdag was ik in de stress ook vergeten op welke verdieping van de 14 verdiepingen tellende parkeergarage ik mijn auto had gezet! Hoe bedoel je blond en gestresst?

Maar vandaag ging alles goed. Ook de uitslag was prima. Ik nog vragen naar de hCG waarde. "600," zei ze, "maar wat weet je daar nu aan? Ik zeg dat het goed is, en dan is het hardstikke goed. Staar je niet blind op cijfertjes."  Nee, inderdaad. Ze heeft gelijk. Goed is goed. Of het er nu 400 zijn, 600 of 800, goed is goed.

Daarna mocht ik de ivf-balie bellen om de evaluatie-afspraak te laten schrappen en een echo afspraak te maken. Vanaf 26 maart mag dat. Dan ben ik ongeveer 7 weken zwanger. (zwanger???? ik???????) Aansluitend aan de echo hebben we nog een gesprek met één van de ivf-artsen. Bij de echo kunnen ze precies bepalen aan de hand van de groei van de baby (baby.... hihi) hoe veel weken het is.
Vandaag ben ik 4 weken en 4 dagen zwanger, maar ook op deze cijfertjes moet ik me niet blind staren. Tenslotte bestaan er geen kindjes die precies volgens de boekjes groot worden, dus ook geen zwangerschappen die precies volgens de boekjes verlopen. Ongeveer is prima!

Wel waarschuwde de verpleegkundige me dat het nog een hele tijd kan duren voordat het begint te wennen: het idee. (Nu begin ik daar al aardig achter te komen, zie vorige stukje.) "Verwacht geen roze (of lichtblauwe) wolk," zei ze. "Je hebt zoveel meegemaakt, het kost echt tijd. Neem die tijd."

Nu is het dus op naar 26 maart. Nog 2 weken en 3 dagen. Best spannend weer... Tot aan die dag ga ik ook nog door met de progestan. En daarna gaan we het waarschijnlijk afbouwen.

tranen

Voorheen hadden we zo'n 25% kans dat het goed zou gaan. Nu hebben we ineens zo'n 75% kans dat het goed gaat.
Met andere woorden 25% kans dat het mis gaat. De verpleegkundige noemde het vanmorgen bij het bloedprikken een miskraam. Ik schrok even lichtelijk van het woord. Maar de hCG waardes waren dinsdag gewoon goed zei ze. Die kans heb je altijd. Vanmiddag hoor ik meer...
Best nog spannend.

Verder heb ik vandaag een vrije dag en dat is best raar. Ineens heb ik tijd om na te denken. En te huilen...

Ik heb altijd het gevoel gehad dat mensen met kinderen aan de ene kant van een glasplaat zitten en mensen die graag kinderen willen, maar niet hebben, aan de andere kant. Aan de kant waar ik eerst zat was het niet fijn, maar ik was het gewend. Ik had er mensen ontmoet waarbij ik me prettig voelde.
Nu ineens zit ik aan deze kant. Ik weet niet eens hoe het is gebeurd. En het voelt alsof ik met mijn neus op het glas gedrukt terug kijk naar de andere kant. Zie mensen waar ik zoveel voor ben gaan voelen. En voel ineens hun verdriet en mijn eigen verdriet van toen...
Hoe kan dat nou ineens? Ik zou toch helemaal blij moeten zijn? (Bij vlagen ben ik dat ook wel hoor, maar het wisselt) Raak ik nu die lieve mensen kwijt? Het klinkt misschien raar, maar ik voel me zelfs een beetje alleen. Het is een beetje vreemd hier... Maar die 25% kans dat ik ineens weer naar de andere kant geslingerd wordt blijft best aanwezig en ik behoor toch ook errug graag bij die 75%....

Er schoot zelfs al door me heen hoe ik dat moest doen: moeder zijn... terwijl ik daar toch altijd best een idee over had.

Het zal er wel allemaal bij horen. Hormonen???

minibos

Minibos ziet er ongeveer zo uit....

Laten we zeggen: "een lief kind" Want wees nou eerlijk: het lijkt toch nèt een garnaal?!

De ogen, neus en mond beginnen zich nu overduidelijk af te tekenen. De ogen zijn al zover ontwikkeld dat het netvlies zich begint te vormen. Ook het gehoorkanaal en trommelvliezen worden gevormd.
De ledematen ontwikkelen zich verder en gaan schijfjes vormern. De beentjes en voetjes groeien iets langzamer dan de armpjes en handjes. De foto's komen van deze website.

Verder voel ik niets zolang ik zit of lig, maar als ik iets meer ga bewegen vind mijn buik het wat minder. Dat had ik al sinds het weekend hoor! Niets nieuws onder de zon. Het verschil is alleen dat ik toen blij was met elk raar dingetje in mijn buik. Nu denk ik "O boy, voorzichtig daar! Even zitten maar weer..."

Bij thuiskomst hing er aan de deur een cadeautje. Een piepklein babypakje met een heel lief gedichtje. Ik heb er een heel tijdje wezenloos mee op schoot gezeten. Het tig keer voor mijn buik gehad. Me ingebeeld dat dat dan ongeveer in mijn buik moet gaan passen. (Now way!) En tranen met tuiten gehuild. (Nee, het pakje is nog droog!) Voor mij? Voor ons kindje? Een kindje???? Met armpjes, beentjes, voetjes en teentjes?
Echt???????